Siliconen

Al een aantal keer de afgelopen week lees ik in de media over vrouwen die last hebben van de siliconen in hun borsten, zo ook vandaag in de Telegraaf. Grappig, het gaat hier om een bepaalde soort sillicoon, namelijk de Pip sillicoon. Zo heet mijn beginnend servies ook, Pip, maar dit terzijde. Wat me altijd zo verbaasd, is dat deze vrouwen worden neergezet vanuit een enorm slachtofferschap, waarbij ze in de media eens fijn hun beklag kunnen doen over welke gevolgen hun borstvergroting wel niet heeft gehad. Het schijnt dat veel vrouwen last hebben van onverklaarbare fysieke (en vaak chronische) klachten die, daar komen ze dan nu achter, te maken hebben met het PIP sillicoon. Dit silicoon gaat, behalve in de borst, ook op andere plekken in het lichaam zitten. Tuurlijk, dit hebben ze bij het intakegesprek nooit verteld, maar toch. Je bent er zelf bij. En blijkbaar werd er in het geval van het artikel in de Telegraaf ook nog zwart betaald bij de arts, iets wat mij ook heel wonderlijk in de oren klinkt. Waarom vrouwen überhaupt iets onnatuurlijks in hun lichaam plaatsen, is voor mij een raadsel, maar ik wist niet, en zij waarschijnlijk ook niet, dat sillicoon fysiek zoveel teweeg kan brengen. Of het nu sillicoon is of bijvoorbeeld een spiraaltje, het blijft allemaal onnatuurlijk en het lichaam vraagt hier niet om. Ik weet van een vriendin, die sinds zij haar spiraaltje heeft laten verwijderen, direct af was van haar zeer heftige chlamidia. Die link was nooit door een arts gelegd, totdat zij zelf het gevoel had dat dit de oorzaak was van haar klachten. Nergens meer last van. Wat echter nooit in de media wordt aangekaard, is dat al deze vrouwen er ooit zélf voor gekozen hebben om hun borsten te laten vergroten. Wat de reden ook is, het blijft een eigen keuze. Het stukje eigen verantwoordelijkheid is naar mijn mening soms erg ver te zoeken. En daar heb ik, ben ik heel eerlijk in, wat moeite mee. De arts krijgt de schuld, of iemand anders, maar zelf de hand in eigen boezem (silicoon….) steken, hó maar. We zijn allemaal baas over eigen lichaam, en dus ook zelf verantwoordelijk. In good times AND in bad times. Zolang ons lichaam goed functioneert en doet wat wij willen, is er niets aan de hand. Maar zodra we ziek worden, fysieke klachten krijgen of niet naar behoren functioneren, dan gaan we klagen, en moet er snel een oplossing komen, slikken we een pil of zoeken we iets waarmee we de boel kunnen managen. Ik vind de inteviews in het Volkskrant magazine van vorige week ronduit schrijnend. Allemaal vrouwen die al jaren te kampen hebben met heftige  fysieke problemen. Vrouwen met 24 uur pijn per dag, die elke dag medicijnen slikken. Eén vrouw vraagt zich, nu ze zwanger is, af of ze wel borstvoeding kan geven. Dat lijkt mij nou de perfecte vraag voor het intakegesprek…..Dat we als vrouwen op collectief niveau fundamenteel niet goed en liefdevol voor onszelf zorgen, wordt mij weer zeer duidelijk als ik dergelijke vrouwen zie en hun verhaal lees.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares