Jassen

Afgelopen week had ik mijn eerste sollicitatiegesprek sinds lange tijd en ik kan niet anders zeggen, ik vind dat altijd geweldige en leerzame ervaringen. Ik merk dat ik behoorlijk wat jassen heb uitgetrokken na de beeïnding van de relatie en het mooie aan het leven is, is dat als je op één gebied een jas uittrekt, je wordt uitgenodigd om dit op alle gebieden in je leven te doen. In mijn ervaring staat alles met elkaar in verbinding en heeft elke keuze die ik maak een effect op alles. De jas die ik nu aan heb voelt nog wat rauw en kwetsbaar, en tegelijkertijd heel krachtig en vol zin in alles wat er op mijn pad gaat komen. En zo zat ik woensdag heel spontaan bij een handelsbedrijf in Amsterdam. Een vriendin van mij had me geïntroduceerd en de volgende ochtend mocht ik meteen op gesprek. Het feit dat het bedrijf in parfum en sterke drank handelt, zag ik als een grap van het universum. Hoe verzin je het….Niets is voor niets, en zonder verwachtingen meldde ik mij bij het nieuwe kantoor, waar ik een gesprek had met de directeur. Ik had vrij snel door dat wij geen match made in heaven waren, maar ook dat is ok, want wat er niet is, kan altijd nog komen. Waar ik in het verleden tijdens solliciatiegesprekken me regelmatig heb aangepast, heb ik dit deze keer niet gedaan. Ik had al snel door naar wat voor type vrouw ze op zoek waren en die vrouw kan ik zeker zijn, alleen kies ik daar niet voor. Het type vrouw die de broek aan heeft, niet op haar mond is gevallen, stoer, door bikkelen, hard werken en hard feesten en vooral niet laten zien dat je gevoelens hebt. Het is verleidelijk om tijdens een gesprek je heel subtiel iets anders voor te doen, maar dat wil ik niet meer. Toen ik de hoogte van het salaris hoorde werd ik kortstondig enthousiast en kwam ik even in de verleiding. Zo gaat dat, en iets voor mij om goed op te letten. In de middag werd ik gebeld dat ik het niet geworden was, omdat hij me niet bij de bedrijfscultuur vond passen. Of ik verbaasd was? Niet echt. Solliciteren vraagt om heel trouw te blijven aan mezelf, en dan met name aan mijn nieuwe jas. Gelukkig staat een volgend gesprek alweer in de planning, dit keer bij een crematorium. Gelukkig geen sterke drank, maar mensen, de dood, het leven en van die lekkere kleffe cake. Ik heb zo het vermoeden dat mijn jas daar héél goed past, maar we gaan het zien. Geen verwachtingen, dan regent het verrassingen.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares