Obama

Amerika is het sterkste land ter wereld. Punt uit. Dit zijn jouw woorden, Obama, maar is dat ook werkelijk zo? Want wat maakt een land sterk, of anders gezegd, wat maakt een persoon sterk? Niemand komt volgens jou in de buurt, want jullie spenderen meer aan jullie leger dan de volgende acht landen samen. Maar is dat waar het omgaat, Obama, de hoeveelheid dollars die jullie spenderen aan dood, verderf, verdriet en ellende? Je zegt dat als landen leiding zoeken, ze jou bellen.  Ok, dat geloof ik meteen, maar zoeken deze landen dan leiding of ondersteuning en mede-verantwoordelijkheid aan het voeren van oorlog? Lieve Obama, ik weet niet wat jij ziet, hoort en voelt om je heen, elke dag weer, maar ik zie een wereld die behoorlijk de weg kwijt is. Als wereld, als mensheid, als land, en als individu. Op grote en op kleine schaal lijken we te zijn vergeten wie we zijn, waar het omgaat en wat er nodig is. Er woedt een oorlog in Syrië, maar er woedt een oorlog in ons allemaal. We hebben leiding nodig, absoluut, maar niet in het voeren en in stand houden van oorlog. We hebben leiding en begeleiding nodig om terug te keren naar waarheid, om terug te keren naar onszelf. Welke keuzes maak jij, Obama, om hiervoor te zorgen? Je laat een traan als het gaat om aanpassingen in de wapenwetgeving, terwijl je mee betaalt aan de oorlogen die nu gaande zijn. Hoe echt kan die traan dan zijn? Het is één minuut voor twaalf Obama, en dat weet jij ook. Net zoals wij dat allemaal weten. De vraag is echter: welke keuze gaan we maken en nemen we onze verantwoordelijkheid? Als jullie een leider zijn op het wereldtoneel, want dat zeg je, dan heb ik daar tot nu toe nog niets van gemerkt. Een echte leider, die een pad bewandelt van waarheid en liefde, zou zijn leiderschap niet meten aan dollars, oorlogen, munitie en militairen. Een echte leider is een voorbeeld, die anderen uitnodigt om naast hem te lopen en draagt in elke stap die hij zet een verantwoordelijkheid die verder reikt dan zijn eigen achtertuin. En dat is in jouw geval Obama, best een grote achtertuin. Maar hiermee zeg ik niet dat jouw verantwoordelijkheid groter is dan die van mij, want hierin zit geen enkel verschil. Mijn verantwoordelijkheid is wellicht minder zichtbaar op het grote toneel, maar daarmee niet minder voelbaar. Amerika is een land van uitvinders. Dat zal zeker zo zijn Obama, en dat zal ik ook niet ontkennen. Maar we kunnen nog zoveel uitvinden, ontwikkelen en bestrijden, maar onze grootste vijand op dit moment zijn wij zelf, en ons gebrek aan verantwoordelijkheid. Zolang we niet bereid zijn om naar onze eigen rol te kijken en te dealen met onze eigen oorlog, gaat er niets veranderen. Werkelijk veranderen. Noch in jouw tuin Obama, noch in die van mij. En dan mag jouw tuin er wellicht mooi, groots en verzorgd bij liggen, maar dit zegt mij niets, zolang er elke dag nog mensen overlijden door oorlog en terroristische aanslagen.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares