Tempel

In een hindoetempel in zuid India (in de staat Kerala) is een enorme schat aan goud, zilver en edelstenen gevonden. Smullen, zo’n verhaal. Het klinkt als een Indiana Jones film. Zoiets kan ook alleen maar in India. Ik bedoel, zo’n tempel staat er echt al heel lang en dan opeens, we leven 2011, besluit een advocaat dat de schatkamers open moeten. Die schatkamers liggen daar al die tijd lekker schattig te zijn en niemand is op het lumineuze idee gekomen om eens te kijken wat er gebeurt als je de deur openmaakt. Zou de sleutel onder de deurmat gelegen hebben? Het precieze verhaal wordt niet gemeld maar zo hoort dat ook, in India. Ik ben erg dol op dit land, ben er ook vaak geweest en ik kan me helemaal voorstellen dat het hele land nu in rep en roer is over deze goudmijn. Er rennen daar nu duizenden politiemannen rond om de toko te bewaken want India kent voldoende mensen die maar wat graag zo’n zak met gouden munten mee naar huis willen nemen. Ik ken geen ander land waar de extremen zo enorm zijn als in India. Die extremen worden ook niet verstopt, verborgen of weggewerkt, maar zijn duidelijk in zicht. Bejaarden worden niet in tehuizen gestopt, daklozen zitten niet in de opvang, vuilnis wordt zeer regelmatig niet opgehaald, verwaarloosde kinderen zitten niet bij jeugdzorg, de overledenen worden voor ieders ogen verbrand en de was gaat niet in de droger maar hangt overal. Ook dagelijkse aangeledenheden vinden bij voorkeur op straat (of in ieder geval in het zicht) plaats. Koken, eten, tanden poetsen, kleren wassen, ‘douchen’, plassen, poepen, slapen, bidden, haren knippen, baarden scheren en chai (Indiase thee) drinken. Alles wat wij in het Westen binnenshuis doen, of in ieder geval tussen vier muren, gebeurt in India in de openlucht. Echt alles, behalve fysieke intimiteit. Hand in hand lopen mag, de rest gebeurt in de slaapkamer. Boeiend land, met duizenden tempels, waarvan er nu dus eentje met een schat die oploopt in de miljarden. Wie oh wie gaat die miljarden krijgen, dat vind ik dan wel een mieterse vraag. En hoe ga je dat verdelen? De tempel is in ieder geval gesloten voor het publiek, dat lijkt me op zich wel een slimme zet. Ik ben in ieder geval blij dat ik niet die advocaat ben. Zo’n rechtzaak duurt wel een paar levens. Maar ja, gelukkig geloven ze in India in reïncarnatie dus dat komt helemaal goed.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares