Essentie

Afgelopen week heb ik een vrouw geïnterviewd die tien kinderen heeft. We wilden met het interview een kijkje geven in het leven van een groot gezin. Na afloop van het interview vroeg ze of ze mij ook wat vragen mocht stellen. Jij weet nu alles van mij, maar ik weet niets van jouw situatie, zo zei ze. Daar heb je helemaal gelijk in zei ik, wat wil je weten? Ik vertelde haar dat ik in Amsterdam woon, dat ik sinds een jaar een partner heb maar dat we niet samenwonen. Wonen jullie niet samen, zei ze, daar kan ik me nou écht niets bij voorstellen. Dat begrijp ik, zei ik, net zoals ik me niets kan voorstellen hoe het is om tien kinderen te hebben. Ze vroeg of het een bewuste keuze is geweest dat ik geen kinderen heb en ik vertelde haar mijn verhaal. En ben je gelovig opgevoed, wilde ze nog weten. Nee, zei ik, ik heb wel het protestante geloof meekregen. Ben je religieus, vroeg ze. Ik ben zeker religieus, zei ik, maar niet op de manier zoals de meeste van ons religieus zijn. Voor mij is er geen God die ergens vanuit de hemel dingen bepaalt, we zijn zelf verantwoordelijk. Ik ben een ziel en het gaat om het contact wat ik met mezelf heb, en daarmee met anderen.

Deze dagen in Engeland is het gesprek met deze vrouw bij me gebleven. Praat ik met mensen vanuit mijn essentie en deel ik mezelf vanuit mijn essentie, of praat ik vanuit hoe het hoort, wat iemand anders wil horen of wat ik geleerd heb? Tijdens de Livingness 1 cursus gisteren kregen we de gelegenheid om twee keer aan iemand tegenover je te vertellen waarom je van een bepaalde persoon in je leven houdt. Wat mij opviel, en wat de hele groep opviel, is dat vrijwel  iedereen de eerste keer vanuit zijn of haar hoofd deelde en vertelde wat je ‘hoort’ te zeggen. De tweede keer deden we kort onze ogen dicht en werd ons gevraagd om werkelijk contact te maken met jezelf en met wie er tegenover je zit. Ik deed mijn ogen weer open en ging weer vertellen waarom ik zoveel van deze persoon houdt. De woorden die nu uit mijn mond kwamen, waren anders. Ik had het niet meer over alleen die persoon, maar eigenlijk deelde ik mijn liefde voor iedereen. En dus ook die voor mezelf en de persoon die tegenover mij zat (en die ik pas twee minuten kende).

Als we onze essentie delen en ook vanuit die plek communiceren, zijn we niet bezig met ons eigen persoon en denken we niet na over wat we moeten zeggen. Door eerst werkelijk contact te maken en jezelf te laten zien aan de ander, krijgt elke ontmoeting en elk gesprek een geheel andere dimensie, multidimensionaal. Of zoals ik weleens net als grote haas zeg: tot de maan en terug. Het is dan niet simpelweg het delen van woorden of kennis, maar het delen vanuit een gelijkheid, een weten én je lichaam. Dan maakt het uiteindelijk niet uit waar je het over hebt, maar gaat het over de kwaliteit waarin je jezelf deelt met de wereld. Deze oefening was een grote inspiratie voor mij om nog meer mijn essentie te brengen in alles wat ik doe, ook als ik thuis ben en met mezelf ben.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

15 shares