Van binnen naar buiten

In het verleden ging ik naar Londen om de stad, nu was ik naar London voor mij. Een enorm verschil. Begrijp me niet verkeerd, het is een geweldige stad (i love de rode bussen!), maar het is er ook erg groot, druk en overweldigend, waar je wordt overladen door een hoeveelheid aan prikkels. De meeste van deze prikkels zijn gericht op vermaak, een kortstondig moment van plezier, dat al snel weer verdwijnt omdat de volgende stimulans zich aandient. Zodoende kan je een trip naar London (of welke andere grote stad dan ook) geheel invullen met vermaak momenten en ga je naar huis met een ‘opgevuld’ gevoel. Althans, zo heb ik dat altijd ervaren. Ik heb dingen van buiten nodig om mij op te vullen, toch? Ik was zondag bij een Women’s group, gepresenteerd door twee geweldige en inspirerende vrouwen, waar dit ook ter sprake kwam, maar dan ging het over vrouw zijn. Hoe leven we als vrouw en in welke mate wordt dit beïnvloed door dingen van buitenaf? We krijgen als vrouw elke dag externe boodschappen op ons af die ons vertellen wat het betekent om vrouw te zijn, hoe je je moet gedragen als vrouw, hoe je eruit moet zien, welke vorm je lichaam moet hebben, hoe je sexy kan zijn, hoe je je kleedt en ga zo maar door. We worden overladen met dingen van buitenaf die ons vormen als vrouw. Het lijkt wel alsof we het zelf niet weten en we iets buiten ons nodig hebben die het ons vertelt. Het laat zien dat we als mensen erg van buiten naar binnen leven. Of het nou een trip naar Londen is of ons vrouw zijn, alles komt van buiten naar binnen. Maar wat als we dat nou eens omdraaien, en van binnen naar buiten gaan leven? Dan gaan we er dus vanuit dat we allemaal al ‘opgevuld’ zijn, want alles wat we nodig hebben is er al, en alles wat we willen zijn of denken te moeten zijn, zijn we al. Een stad als London hoeft jou dan niets meer te geven, ook al is het heel leuk om er te zijn, en niets of niemand buiten jou hoeft jou te vertellen wat je moet zijn of wat je nodig hebt als vrouw, want jij bezit die wijsheid zelf al. Zaterdagavond lagen we met z’n drietjes op de bank, nog even te kletsen in onze pyjama, voordat we gingen slapen. Het was een compleet vervuld moment, met elkaar. Het was half 9 en we gingen lekker naar bed. Het was zo’n moment dat ik kon voelen dat ik niets mis en dat ik niets nodig heb. En terwijl London 24/7 doorgaat en er vast van alles leuks te doen is, gaf mijn lichaam aan dat het tijd was om te gaan slapen. De stad zal mij deze boodschap nooit geven, maar mijn lichaam, die gelukkig wel….

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares