Van buitenaf

Ik zit in Hattem met mijn familie voor de verjaardag van mijn lieve zus M. en onder het lunch klaar maken vertel ik een vriendin van mijn zus over het online magazine voor vrouwen waar ik aan mee werk. Er zijn geen tijdschriften voor vrouwen die ons vrouwen echt respecteren, vieren en de waarheid brengen, zo zeg ik tegen haar. Ik vertel haar over de interviews die ik heb gedaan, waaronder ook het interview over M. en haar borstvergroting, en waarom ze dit heeft gedaan en hoe dit voor haar was. Hierop vertelde de vriendin van mijn zus dat ze onlangs een buikcorrectie heeft gehad, in maart, en dat ze eigenlijk precies hetzelfde ervaarde nu. Ik was even heel blij erna en zie ook het verschil, maar nu ben ik er eigenlijk alweer aan gewend en heb ik zoiets van: ok, what’s next? Een klassiek voorbeeld. Dit is ook precies het moraal van het interview, vertelde ik, en zo is het eigenlijk voor veel vrouwen, bedenk ik mij later. Of het nu gaat om kinderen, een baan, grotere borsten, een slankere buik, een leuke man, een spannende gebeurtenis of iets anders, het zijn allemaal dingen van buitenaf. Als we een leegte in onszelf voelen, een gemis, iets wat ik zelf ook heel lang heb gevoeld, en afentoe weer naar boven komt, een diepere laag, dan is er niets buiten onszelf waarmee we dit kunnen opvullen of oplossen. Mijn ervaring is dat het gevoel van leegte altijd weer terugkomt, ook al lijkt het soms even weg te zijn. Een glas wijn (of twee) deed altijd ‘wonderen’ voor mij, een kleine ‘onschuldige’ verdoving, om even niet te hoeven voelen dat ik iets mis. Dat blijf ik ook altijd fascinerend vinden, als je iemand vraagt hoe het gaat. We vertellen over al die dingen buiten onszelf, hoe het gaat met onze kinderen, met ons werk, de gebeurtenissen die gepland staan, de vakantie of het huwelijk waar we naar uitkijken, de dingen die we doen, hebben gedaan of gaan doen, dat wat we zo graag zouden willen, of dat wat niet goed is gegaan en graag anders hadden gewild. Maar waar zijn wij zelf eigenlijk, vraag ik mij af. De focus ligt dusdanig buiten onszelf, dat er weinig aandacht over blijft voor ons. We doen alles eraan om ons eigen gemis niet te hoeven voelen en dit gemis is dusdanig groot, dat we steeds meer dingen nodig hebben van buitenaf. Het aanbod in afleiding is explosief gegroeid de afgelopen tien jaar. Wat zegt dit over ons en de relatie die we met onszelf hebben? Het is een boeiende vraag om stil te staan waarom we zoveel afleiding nodig hebben en wat het is dat we niet met onszelf willen zijn. We gaan dagelijks nieuwe relaties aan op social media, maar de belangrijkste relatie gaan we uit de weg. De belangrijkste, en tevens allermooiste en allesomvattende relatie die er is.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares