Vieren

Het valt me steeds meer op dat we onder de indruk zijn van mensen als ze iets gedaan, gepresteerd of bereikt hebben en dat we ze dan pas vieren. Een grootse reis gemaakt hebben of gaan maken,  van baan wisselen, heel veel geld verdienen, een spelletje winnen, heel goed kunnen turnen, een hoog cijfer hebben gehaald, in de schijnwerpers staan, als ze iets goeds hebben gedaan, als ze succes hebben, als ze 1 miljoen volgers hebben op YouTube, als ze beroemd zijn (om wat voor reden dan ook), als ze op tv komen, als je zwanger bent, als je gaat trouwen, als je bent afgevallen, als je er goed uitziet in je bikini, als je 3 uur in de keuken hebt gestaan, als je een groot feest geeft, als je een carrière hebt, als je opnieuw begint in Spanje, op je 50e een studie psychologie gaat doen, van 7000 meter hoogte uit een vliegtuig springt, als je een mooi groot huis hebt gekocht, een boek schrijft, een gouden medaille wint, een Oscar krijgt, naar planeet Mars gaat, een hoge functie hebt, mensen gaat redden in Afrika, vrijwilligerswerk doet, een berg beklimt, een uitvinding doet, president van Amerika wordt, een jaar om de wereld gaat zeilen, als ze fysiek afzien en het moeilijk hebben, in de rimboe gaan wonen, vier keer een ziekte hebben overwonnen,  als ze een nobel prijs hebben gewonnen, de wereld willen verbeteren of als ze van hun verslaving af zijn. Is er iets mis met het hierboven genoemde? Nee, helemaal niet, maar wanneer hebben we voor het laatst iemand gevierd die gewoon zichzelf is, zonder dat hij iets hoeft te doen, doet of heeft gedaan? Hoe komt het dat we zo verblind  zijn door de laag van glitter en glamour, dat we elkaar niet meer zien puur en alleen om wie we zijn? Weet je van wie ik onder de indruk ben, of eigenlijk, wie mij enorm inspireert, zeg ik net tegen mijn collega. Jij, zeg ik, omdat je altijd zo open en eerlijk bent. Dat vind ik zo mooi. Mijn collega en ik zijn het erover eens dat mensen die écht zichzelf durven te zijn, in al hun rauwheid en kwetsbaarheid, ook als het wat minder goed gaat, die zich niet anders voordoen dan ze zijn,  eerlijk zijn, zichzelf accepteren en simpelweg heel tevreden zijn met wat er is, geen prijzen nodig hebben of wat dan ook, dat we die mogen vieren. Kortom, dat we jou vieren om wie je bent. Het lijkt alsof we steeds meer moeten doen en tot in de extremen gaan om gezien en ontmoet te worden. We juichen, we joelen, we vieren en we delen met elkaar als iemand hoge prestaties levert, maar wanneer hebben we voor het laatst onze partner, ons kind, onze collega, onze zus of broer of buurman aangekeken en gewaardeerd, gewoon omdat hij/zij er is. Glamour is een illusie die ons op afstand houdt van elkaar. Ware intimiteit begint met waardering en het vieren van elkaar. Daar hebben we geen slinger of ballon voor nodig, dat kan simpelweg in het samen zijn, zonder dat er iets nodig is van buitenaf.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares