Voor wat hoort wat

Zaterdag was ik bij een trainingsdag van Women Inc. waar ik met 19 andere vrouwen uit Amsterdam geleerd heb om gespreksleider te zijn voor “Aan tafel” gesprekken met vrouwen. We hebben drie soorten gesprekstechnieken geleerd, waarvan er eentje het netwerkgesprek is. Hierbij mag iedereen een ‘hulp vraag’ stellen, waarbij de rest van de groep tips en adviezen geeft. Een van de vrouwen stelde een bijzondere vraag , bijzonder omdat deze vraag zo universeel is. Ze vroeg hoe ze meer support kan vragen en toelaten in haar leven, met name voor praktische dingen, waarbij ze uitlegde dat ze dit altijd zo lastig vindt. Ze heeft snel het gevoel dat als ze support vraagt, ze dan iets terug moet doen of geven. En doet ze dit niet, dan voelt ze zich schuldig. Voor alle vrouwen aan tafel was dit herkenbaar. Het bekende ‘voor wat het hoort wat’ zit diep geankerd in ons DNA. Jij doet iets voor mij, we onthouden dit allebei, en de volgende keer doe ik iets voor jou. Bij het geven van de tips deelde ik met haar iets uit mijn eigen ervaring. Dat support ontvangen te maken heeft met je gevoel van eigenwaarde, met andere woorden, dat jij het waard bent om support te vragen én te ontvangen. Vorige week kwam het onderwerp support vragen ook al langs tijdens een meeting met collega’s. Waar geven we in onze individuele maatschappij, waar het toch voornamelijk eerst om onszelf gaat, nog onbaatzuchtig support aan een ander? Onbaatzuchtig waarbij je er niets voor terug hoeft, geen erkenning nodig hebt, niemand ervan hoeft af te weten en dat het niet nodig is dat iemand zegt ‘goh, wat heb je dat goed gedaan of wat lief van je’. Dat we simpelweg iets doen, zonder dat ons eigen ‘ik’ onderdeel is van het doen. Ik ben zondag verhuisd, waarbij ook ík te maken heb gehad met support vragen en ontvangen. Iemand helpen verhuizen is voor veel mensen niet de meest favoriete tijdsbesteding op een zonnige zondag, maar toch waren ze daar, mijn support kanjers. Ik kon het ontvangen én observeerde ook bij mezelf de gedachtes die langskwamen. Had ik niet iets moeten kopen, heb ik wel voldoende gewaardeerd, waarom heb ik niet iets lekkers gemaakt of wat kan ik een volgende keer ‘terug doen’. Gedachtes die er mochten zijn, maar waar ik verder geen actie aan heb ondernomen (behalve het waarderen dan en mijn grote dank uitspreken). Support ontvangen betekent voor mij mijn Berlijnse muur afbrokkelen en eerlijk aangeven dat ik iets niet alleen kan of dat ik iets niet weet. In mijn ervaring vraagt het om je kwetsbaar op te durven stellen, waarbij je het plaatje dat je alles onder controle hebt en het allemaal zelf kan of weet, loslaat. Het mooie is, we hoeven namelijk niet alles alleen te doen, maar we denken vaak wél dat we het zelf moeten kunnen. De vraag van zaterdag heeft mij ook weer aan het denken en voelen gezet. Waar vind ik nog dat ik het alleen moet kunnen, waar vind ik het nog lastig om support te vragen maar ook, waar geef ik nog support, met toch die gedachte dat ik er wel iets voor terug wil? Eerlijke en verrijkende vragen. Ik heb zondag ervaren hoe ongelofelijk fijn, mooi en verbindend het is om te voelen hoeveel zichtbare en onzichtbare support er is. Eigenlijk voel ik dit elke dag, maar het is aan mij om dit steeds meer toe te laten. We zijn hier op aarde om dingen samen te doen. Ik merkte dat zowel zaterdag als zondag, samen kunnen en weten we zoveel meer.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares