Vrijwilligerswerk

Het was na mijn afstuderen dat ik de benen nam naar het verre buitenland. Ik had nog behoorlijk wat wilde haren op mijn hoofd zitten die ik, zo dacht ik, kwijt moest raken. De keuze viel op Guatamale en Peru, lekker ver weg. Het idee was een maand, maar dat werd ruim een half jaar. Het idee was om vloeiend Spaans te leren en vrijwilligerswerk te doen;  beide klonk mooi, maar van beide is niets terecht gekomen. Na een paar dagen les had ik het wel gezien en ik heb welgeteld twee dagen mijn gezicht  in een weeshuis laten zien.

Het betreffende weeshuis lag in Cusco, waar ik samen met een vriendin een aantal dagen per week zou gaan werken. Althans, dat was het plan. Maar plannen veranderen en zijn in mijn ervaring lastig vol te houden, als de oorspronkelijke intentie niet eerlijk is en vanuit een eigen impuls komt. Het weeshuis was een troosteloze bende en daarbij hadden ze mensen in de ochtend nodig, op een tijdstip dat ik mijn roes nog aan het uitslapen was. Na de tweede dag gaf ik er de brui aan. Mijn zogenaamde wilde haren hadden totaal geen zin in vrijwilligerswerk, maar wilde uitgaan en mensen ontmoeten. Een iets minder mooi plaatje voor het thuisfront, maar wel het meest eerlijke.

Toen ik afgelopen vrijdag met de oudste huisarts van Nederland Nico van Hasselt sprak over eenzaamheid, dat we er meer voor elkaar mogen zijn en over vrijwilligerswerk, moest ik weer denken aan mijn tijd in Zuid-Amerika. Hij vertelde dat er veel mensen zijn die vrijwilligerswerk doen en daarmee goed willen doen, maar dat ze dit in Afrika doen. Waarom Afrika, vraagt hij zichzelf af, terwijl we hier mensen nodig hebben. Het is een vraag die ik mezelf en anderen ook weleens heb gesteld. Waarom niet hier, vroeg ik Nico, gewoon in de buurt? Hij gaf geen antwoord. Zou het kunnen, zei ik, dat dit wat minder aantrekkelijk tijdens de borrel klinkt en we wellicht vrijwilligerswerk voor ons eigen ego doen? Afrika klinkt veel avontuurlijker dan op drie hoog achter in Amstelveen voor een oudje een boodschap doen. Jij zegt het, zei hij toen, en begon te lachen. Klopt, zei ik, dit is mijn observatie.

Als ik terugdenk aan mijn intentie om in Peru in een weeshuis te gaan werken, deed ik dit omdat het leuk klonk, de mensen om mij heen er positief op reageerde en ik er erkenning voor kreeg (zelfs al had ik nog niets gedaan, gewoon het idee al). Dat niet alleen: het idee gaf me een nuttig en goed gevoel. Een gevoel dat ik ertoe doe, dat ik  van waarde ben voor anderen en dan met name mensen die het hard nodig hebben. In dit geval weeskinderen. Zeg ik hiermee dat iedereen die naar Afrika gaat geen goed werk verricht? Nee, alles behalve, maar zolang we het werk dáár zinvoller en belangrijker vinden dan elke week de planten water geven van onze buurvrouw of in het geval van Nico, elke zondag de krant langsbrengen bij een vrouw in een tehuis, dan hebben we iets om eerlijk naar te kijken. Als we vrijwilligerswerk doen om onszelf goed te laten voelen, om erkenning te krijgen van anderen of om likes te krijgen op social media, doen we het niet voor de ander, maar enkel en alleen voor onszelf. Het is mijn taak en verantwoordelijkheid om mezelf op waarde te schatten en te weten dat ik ertoe doe, gewoon om wie ik ben. Hier moet ik niet anderen voor gebruiken. Het interview heeft mij in ieder geval geïnspireerd om dichterbij huis mijn ogen, oren en hart nog meer te openen. Nico heeft namelijk gelijk: we zijn hier, gewoon thuis, ontzettend hard nodig.

 

door
Vorige blog Volgende blog

Reacties

  1. Ook ik doe vrijwilligerswerk in een psychiatrischekliniek ,als maatje van een vaste bewoner .Samen koffie drinken ,kletsen en de boodschapjes voor hem doen .,oja en samen naar de bingo . Nu lees ik dat je heg niet moet doen om jezelf belangrijk te vinden oa dag mensen het zo goed van je vinden ! Mijn vraag is waarom niet ,ik doe het voor mijn maatje,maar zeker ook voor me zelf .Ik geniet ervan als dr verpleging zegg hoe blij ze met me zijn !Dat mag toch ,denk dag het anders veel minder leuk zou zijn !Waardering is toch zeker niks mis mee . En ja ik doe het ook voor maatje maar zeker ook voor mezelf !

    • mareineke
    • 30 augustus 2017

    Hi Friedie, wat mooi om te horen dat je met een maatje koffie gaat drinken en kletsen. Waardering is heel belangrijk en geweldig dat je dit ook doet, en dat je er van geniet. Ik zeg ook niet in mijn blog dat waardering en genieten van je vrijwilligerswerk niet mag, maar dat ik veel mensen zie die vrijwilligerswerk doen om er zelf beter van te worde/erkenning te krijgen of om zichzelf als beter voor te doen. Dat is een vraag die we alleen zelf eerlijk kunnen beantwoorden. Ik geniet ook enorm van mijn werk, of dit nu vrijwillig of betaald is, daar zit voor mij eigenlijk geen verschil in. Ik heb alleen geleerd dat ik niet de grens over hoef om er voor anderen te zijn of om iets te doen voor anderen. Dat is heel rustig en scheelt ook veel reiskosten ( : Liefs, Mariette

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

8 shares