In het bos

Wanneer heb jij voor het laatst tegen je partner, kind, vriend of collega gezegd dat je zo blij bent dat hij er is? Niet zozeer omdat hij zo goed kan koken, mooi kan tekenen of dat project zo goed heeft afgerond, maar gewoon, om zijn aanwezigheid. Ervan uitgaande dat zijn aanwezigheid deze wereld net een stukje rijker maakt voor jou en mij. De wereld is dusdanig ingericht dat we allemaal nodig zijn. De wereld  op macro niveau, maar ook jouw eigen wereld op micro niveau. Het bedrijf waar je werkt, het gezin waar je onderdeel van uitmaakt, je projectgroep of vriendengroep, het klopt allemaal precies. Hoe vaak staan we daarbij stil, dat we zelf van onmisbare waarde zijn, en daarmee ook de ander? Wat ik breng, breng jij niet, en andersom. Ik heb jou nodig om wie jij bent en wat jij brengt, om te groeien en te leren, en andersom ook. Ik was gisteren wandelen met een vriend hier in het bos in Hattem. We hadden het over het leven, en wat er bij mij speelt en gaande is, en wat er voor hem speelt en gaande is. Het gesprek kwam uit op relaties, op mensen. Ik leer het meeste van de relaties die ik heb met mensen, daar kan geen workshop of cursus tegenop, zei ik. Elke dag leer ik, zelfs vanmorgen nog, voordat jij kwam. Er is ook een reden dat wij hier nu samen wandelen, toeval bestaat niet. Jij gaat straks naar huis en neemt iets mee van deze ontmoeting, en ik kruip straks weer achter mijn laptop om te schrijven, en neem iets mee. Terwijl ik dit schrijf realiseer ik me dat we elke dag cadeautjes krijgen van al die mensen met wie we in relatie zijn. En dat zijn er veel. Tientallen reflecties, elke dag weer. Soms is de reflectie wat uitdagend of lastig, maar ook dat is een cadeau. Ik ga ervan uit dat we allemaal van elkaar houden, zeg ik, alleen gedragen we ons daar niet allemaal naar. En dat is ook ok, want jeetje, relaties is toch wel het lastigste wat er is. Niemand leert ons over relaties, en al helemaal niet over de relatie met onszelf. Na de wandeling zitten we nog even op het bankje voor de deur. We hebben het over waarderen, en hoe belangrijk dit is. Hoe vaak zeg jij hoe blij je bent dat de ander er is? Als we elkaar voor lief gaan nemen, in wie we zijn en wat we doen, dan mogen we even stoppen. Dit laat zien dat we onszelf ook voor lief nemen, en onze kwaliteiten niet of nauwelijks waarderen. Vanmorgen werd ik wakker en zag een appje van een vriendin van mij. Elke dag sturen we elkaar een appje, als onderdeel van het Verkering met Jezelf programma wat ik geef. Een appje waarin we beide delen wat we aan onszelf waarderen. Des te meer ik mijn eigen aanwezigheid waardeer, des te meer ik geniet van de aanwezigheid van anderen. En soms vindt die ander het lastig dat ik zo geniet en waardeer, want het ontvangen van waardering is niet altijd even makkelijk. Mijn advies: blijf waarderen, elke dag weer. En soms zijn er geen woorden nodig, maar zit de waardering in iets anders. In het begrip wat je hebt, het luisterend oor of dat de ander het gevoel heeft dat ‘ie er gewoon mag zijn, zonder dat er iets moet veranderen. Misschien is dat wel het grootste cadeau wat we elkaar kunnen geven. Jij mag er zijn, en ik ook. Zonder adviezen, tips of dat er iets niet goed is. Gewoon naast elkaar wandelen in het bos, een moment van delen en samenzijn, zonder dat er ook maar iets anders zou moeten zijn.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares