Week van de vruchtbaarheid

Deze week is de week van de vruchtbaarheid, waarbij er op Europees niveau aandacht wordt gevraagd voor de (nog onvervulde) kinderwens van mensen. Zo worden er ervaringsverhalen gedeeld van mensen die (nog) geen kinderen kunnen krijgen en hoe ze omgaan met hun ongewilde kinderloosheid, de onzekerheid en hun omgeving. 1 op de 6 mannen/vrouwen hebben fertiliteitsproblemen en moeten voor behandelingen naar het ziekenhuis. ‘Ook ik ben 1 van de 6’ zie ik als slogan voorbij komen. Ik lees woorden als angst, verdriet, onzekerheid en leegte. Op papier ben ik ook van 1 van de 6, maar in mijn ervaring niet. Ik merk steeds meer dat ik me zelf zo min mogelijk etiketten en plaatjes wil opplakken, omdat mijn essentie onaantastbaar is voor welke vorm van stigma dan ook. Ik ben vrouw, met alle kwaliteiten die daarbij horen. Kwaliteiten die niets met de uiterlijke wereld van doen hebben, maar die van binnenuit (steeds meer) tot uiting komen. Ik lees wat verhalen en interviews en zie een filmpje voorbij komen. Mensen zoals jij en ik, die heel graag iets willen, maar wat om verschillende redenen niet lukt. Zo gaat dat in het leven, we krijgen wat we nodig hebben, en niet wat we willen. En ja, dat doet veel met ons. Ik lees het verhaal over een man die ongewenst kinderloos is. Mooi dat ze ook mannen aan het woord laten, want hier is nog weinig aandacht voor. Hij vertelt hoe hij en zijn vrouw de leegte opvullen met hun huisdieren en hoe hij vlucht in zijn hobby’s. Mijn aandacht blijft hangen bij het woord leegte. Het is een woord zonder glamour, waar we het liever niet over hebben, laat staan eerlijk toegeven dat het er is. We hebben met elkaar een wereld gecreëerd, waarin er dusdanig veel opvulling en afleiding is, dat we onze leegte niet hoeven te voelen. Alsof de leegte er niet, maar niets is minder waar. Een hond kan geen leegte opvullen, een partner, baan, hobby en een kind ook niet. Als die leegte getriggerd wordt op het moment dat we weten dat we geen kind kunnen krijgen, dan zat die leegte er al. Slapend wellicht, onaangeroerd, maar wel degelijk aanwezig. Een onpopulaire doch eerlijke vraag zou zijn: waarom willen we eigenlijk een kind? Deze week had ik een afspraak met een vrouw, die net als ik moeite had met zwanger worden. Ze deelde heel eerlijk dat ze toen maar een hond heeft genomen, totdat ze uiteindelijk op latere leeftijd toch nog zwanger is geworden. Ik wilde ook graag een hond, zei ik, maar heb dat heel bewust niet gedaan. Ik had eerst met iets anders te dealen. Ook toen kwam het gesprek uit op het waarom we eigenlijk kinderen willen. Die vraag zie ik in geen enkel verhaal of interview voorbij komen. En ook over de leegte die er is, wordt weinig gesproken. Het lijkt wel alsof we deze vragen vermijden, iets wat ik zelf ook lange tijd gedaan heb. We worden als baby niet met een leegte geboren. Deze leegte ontwikkelt zich gaandeweg als we het leven gaan leven en ervoor kiezen om steeds meer uit contact te gaan met onszelf. Het buiten wordt steeds belangrijker dan het binnen, waardoor we steeds meer het gevoel krijgen dat we iets missen. De angst, de onzekerheid en het verdriet die genoemd worden in alle verhalen en interviews gaan uiteindelijk niet over het wel of niet krijgen van een kind. We hebben met elkaar een wereld gecreëerd waarin we denken dat we niet compleet zijn en we dus altijd iets nodig hebben van buitenaf. De wereld is hierop ingericht en dit krijgen we dagelijks gereflecteerd. Hier zouden we het met elkaar over mogen hebben, en andere keuzes in maken. Er is niks mis met een kinderwens, alles behalve. Ik heb echter mogen leren dat een kinderwens geen opvulling is van, maar een aanvulling mag zijn vanuit een compleetheid in mezelf. Dit geldt niet alleen voor een kinderwens, maar voor al mijn wensen. En als het leven dan anders loopt, wat regelmatig het geval is, krijgen we de uitnodiging om onze controle los te laten. En het verdriet wat ook ik heb gehad omdat ik geen moeder ben geworden, was uiteindelijk niet omdat ik geen kind heb gekregen, maar omdat ik mezelf en wie ik werkelijk ben ontzettend miste. Ik ben lange tijd vergeten dat ik al compleet ben. Misschien dat we hier met elkaar wat meer aandacht aan mogen geven.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares