Wie solliciteert er eigenlijk?

Mariette, wil jij mijn CV lezen en voorzien van edits en suggesties? Deze vraag kreeg ik onlangs van een vriendin van mij. Zo gezegd, zo gedaan. Ik las de CV met veel waardering, omdat een goed geschreven CV een intiem kijkje geeft in het studie- en werkleven van iemand en wat zij aan kennis en werkervaring heeft opgedaan. Toen ik de vriendin terugmailde met mijn edits en suggesties zei ik met een knipoog in de p.s. dat ik er nergens in haar CV kon teruglezen dat ze (steeds meer) verkering met zichzelf heeft.

De p.s. bleef mij me hangen. Kan het zijn dat er iets essentieels mist als we een CV schrijven? Dat niet alleen, kan het zijn dat er iets essentieels mist bij sollicitatie procedures? Het gehele sollicitatie proces is gericht op onze competenties, wat we tot nu gedaan hebben, waar we goed in zijn en welke kennis we door de jaren heen vergaard hebben. Niets mis mee, maar er is zoveel meer. Wij zijn zoveel meer. Het is namelijk niet alleen ons hoofd dat solliciteert, maar ook ons lichaam en ons hart, waarin zoveel rijkdom verscholen ligt.

Hoe mooi zou het zijn als we bij het schrijven van onze CV ook wat vertellen over wie we zijn en de keuzes die we maken, en dat we tijdens sollicitatie procedures ons ook gaan richten op het lichaam dat wellicht bij ons komt werken. Daarmee bedoel ik niet het uiterlijk, de vorm, de grootte of de huidskleur, maar de kwaliteit waarin iemand zichzelf presenteert en voortbeweegt door het leven. Heeft de persoon die we wellicht willen aannemen eigenlijk wel een liefdevolle relatie met zichzelf? Vindt zij zichzelf waardevol genoeg om goed voor te zorgen, elke dag weer, dus ook op het werk? Ontmoeten we onze eventueel toekomstige collega voor wie zij is, of kijken we alleen naar wat zij goed kan, tot nu toe gepresteerd heeft en hoe zij voor het bedrijf voor meer winst of resultaat kan zorgen?

We hebben het vaak over werk en privé, maar het is één leven. Het lichaam beweegt zich hierin voort en is zich niet bewust van deze scheiding. Als we ’s avonds te laat naar bed gaan, heeft ons lichaam daar de volgende dag last van op werk. Als we op een donderdagavond de kroeg ingaan en te veel drinken, heeft ons lichaam daar de volgende ochtend last van tijdens een overleg. Als we thuis ruzie hebben met een partner, nemen we die ruzie mee naar werk. Kortom, als we thuis keuzes maken die niet liefdevol zijn, heeft dit een impact op ons lichaam, en dus ook op ons werk.

Als we onszelf thuis niet waarderen, doen we dit ook niet op ons werk. Lopen we in de ochtend met een rechte rug, open hart, uitgerust en vitaal lichaam en met veel waardering voor onszelf het kantoor binnen, waarbij we uitkijken naar de dag die voor ons ligt? Dit bepaalt de kwaliteit van ons werk, en dus niet alleen de hoeveelheid studies die we gedaan hebben of hoeveel we over een bepaald onderwerp weten.

Zou het niet mooi zijn als sollicitaties veel meer over de mens zelf gaan en we ook vragen krijgen over hoe we over onszelf denken en wat we aan onszelf waarderen. Hoe denk jij over je dag en over jezelf voordat je gaat slapen? Die vraag heeft nog nooit iemand aan mij gesteld. De volgende keer dat ik mijn CV ga aanpassen, ga ik meer van mezelf in mijn CV stoppen. Niet alleen waar ik goed in ben en wat mijn talenten zijn, maar meer over wie ik ben, hoe ik in het leven sta en wat voor mij belangrijk is. Ook ga ik schrijven dat ik een relatie heb. Een hele mooie, namelijk met mezelf. Die relatie is goud waard, niet alleen als ik thuis ben, maar ook op mijn werk. Ik neem niet alleen mijn hoofd mee naar mijn werk, maar ook mijn lichaam, waarin alle keuzes die ik tot nu toe gemaakt heb liggen opgeslagen.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares