Yoga in het park

Ik kies een bankje in de zon, zodat ik goed overzicht heb op het grasveldje. Benny springt in de fontein voor verkoeling en rent als een razende met zijn nieuwe vriendjes over het gras. Naast mij zitten de baasjes, die net als ik al zittend hun hond, in mijn geval oppashond, uitlaten. Ik heb al snel door dat dit mijn vaste stek wordt voor de komende week.

Wat later, rond een uur of 20:00, net voordat het donker wordt, raak ik in gesprek met het baasje van Sam. Of dit ook mijn laatste wandeling is? Jazeker, zeg ik, ik lig om 21:00 in bed. Ook zij gaat graag op tijd naar bed, zo vertelt ze. We praten en we lachen, terwijl Sam en Benny hun laatste restje energie voor het slapen gaan verbruiken. Zie ik je morgen weer, vraagt ze, dezelfde tijd? Ze doet Sam, die een rood fietslampje draagt, aan de lijn. Ja, zeg ik, je ziet ons morgen weer.

Vorige week ben ik elke dag naar het Wertheimpark bij mij in de buurt geweest. Na het werk, zodat Benny lekker kon uitrazen en in de avond, net voordat het donker werd. In de ochtend stonden Benny en ik voor een dicht hek, tot grote teleurstelling van ons tweetjes. We waren te vroeg. Net als Benny heb ik elke dag vrienden gemaakt. Het parkje met fontein werd voor mij een tijdelijk verzamelpunt van buurtbewoners met hond.

Niet alleen de honden snuffelen aan elkaar, zo ook hun baasjes. Elk gesprek begint steevast met ‘is dat een labradoodle?’, ‘hoe oud is die van jou’ en ‘mag die van jou ook een lekkertje?’ Vervolgens gaat het niet meer over de honden, maar over het leven. Het baasje van hond Wessel heeft borstkanker gehad, zo vertelt ze mij na een aantal minuten. Haar hond is zes maanden oud en ze is al negen kilo afgevallen sinds ze elke dag met hem wandelt. Of ze andere keuzes maakt sinds ze borstkanker heeft gehad? Welnee, gewoon doorgaan, ik zie het leven altijd positief in. Ik wilde altijd al een borstverkleining, want ik had dubbel D. Nu heb ik in ieder geval kleinere borsten.

De volgende avond zie ik Sam en zijn baasje weer. Dit keer heeft ze een vriendin meegenomen. Heb je het al gehoord, van die man die daar in die flat is overleden? Ja, ik heb de brandweer en politie gezien, zeg ik. Hartstilstand, zegt ze. Gewoon dood neergevallen. Hoe oud was hij, wil ik dan toch weten. Alsof het minder erg is als iemand dood neervalt die hoogbejaard is. 70 jaar, zijn vrouw zat naast hem. Wist je dat de brandweer met zo’n brandcard niet in de lift en ook niet via de trap mag? Nee, dat wist ik niet.

Moment van verbinding

Na vijf dagen met Benny in het park en wat spontane ontmoetingen op straat voel ik een rijkere verbinding met mijn buurt. Een hond verbindt en zorgt er moeiteloos voor dat je in gesprek komt met anderen. Als je wandelt over straat is daar altijd die blik van herkenning als je een ander baasje tegenkomt. Een glimlach, een goedemorgen, wat gesnuffel, toch even stoppen, een kletsje, kortom, een moment van verbinding.

Dankzij Benny werd mijn buurt vorige week een hele grote yogamat. Want is dat niet de ware betekenis van yoga, in union met jezelf en de ander zijn? Geen downward facing dog, maar simpelweg verbonden en aanwezig zijn. En snuffelen.

Gisteravond maakte ik na het eten een wandeling, mijn favoriete rondje tegen de klok in rondom Artis. Ik zag een baasje met zijn hond. Zo’n hond waar je meteen verliefd op wordt. Ik ging automatisch langzamer lopen en keek hoe de hond aan het spelen was. Het baasje liep door, ik uiteindelijk ook. Als ik met Benny was geweest, had ik nu geweten wat voor soort hond het was, hoe oud die was en wat er speelt in het leven van zijn of haar baasje. Benny had wellicht een lekkertje gekregen.

Ook zonder Benny mag mijn buurtje, of nee, de hele wereld, mijn yogamat zijn. In elke moment heb ik die keuze van union.

 

 

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

12 shares