Zero tolerance

Drie vrachtwagenchauffeurs zijn afgelopen weekend met teveel alcohol op achter het stuur gaan zitten. Drie ongelukken in één weekend, waarbij gelukkig niemand gewond is geraakt. De ravage is echter enorm. Toeval bestaat niet, ook niet in vrachtwagenland. Een gesprekje onder vrachtwagenchauffeurs op een parkeerplaats met vrijwel allemaal een Oost-Europees nummerbord legt veel bloot. Wat speelt er in iemand zijn leven dat hij met alcohol op achter het stuur gaat zitten?

Het is een vraag die nergens gesteld wordt in het nieuws, maar die bij mij als eerste in me opkomt. Wat bezielt iemand, die heel goed weet dat drinken en rijden niet samengaan, om met alcohol achter het stuur te kruipen? Wat speelt zich af in zijn hoofd, in zijn hart, in zijn leven of wellicht in zijn gezin, dat hij deze keuze maakt? Maakt hij zich zorgen, voelt hij zich niet gezien en gewaardeerd, mist hij zichzelf wellicht en het gevoel dat hij er toe doet?

Het valt me vaker op dat bepaalde vragen niet gesteld worden, maar dat we liever aan symptoombestrijding doen. De minister wil een alcoholslot. Goed idee, denken we wellicht, een oplossing. Maar lost dit ook het grotere onderliggende probleem op?

Een artikel op Omroep West vertelt mij dat er zero tolerance is voor vrachtwagenchauffeurs die rijden onder invloed. Het is ontslag op staande voet, want alcohol is niet te combineren met het vak van chauffeur. Mee eens, maar geldt dit eigenlijk niet voor elk vak? Mag iemand in de Tweede Kamer, een tandarts, een snackbareigenaar, een lerares of een journalist wel met alcohol op zijn of haar werk uitoefenen? Daar lijken geen regels voor te zijn. Ze richten wellicht minder ravage en ongelukken aan met een paar biertjes op, maar is de energetische impact en daarmee de schade niet net zo groot?

Het is pas 11:00 uur als de vrachtwagenchauffeurs op de parkeerplaats wordt gevraagd naar hun collega’s. De meeste van hen staan met een halve liter bier in hun hand. Een van hen zegt dat hij drie dagen stil moet staan, verplicht. Dit geeft hem het recht om alcohol te drinken, vindt hij. Ze zeggen allemaal dat ze niet drinken als ze rijden, maar is dat het werkelijke probleem? Als mijn collega om 11:00 geen koffie of thee drinkt, maar een half liter bier, maak ik me zorgen. Ook als hij of zij een dagje vrij is. Dan maak ik me zorgen en ga ik het gesprek aan. Hoe gaat het werkelijk met je en wat heb je nodig? Waarom doen wij dit niet voor deze mannen, die zich dagelijks op onze snelwegen bevinden en die naar eigen zeggen (te) hard moeten werken?

We mogen elkaar wat vaker in de ogen kijken, ontmoeten en die ene vraag stellen. Die ene vraag die net wat verder gaat dan simpelweg symptomen blijven bestrijden. Door die vraag te stellen, laten we zien dat we er voor elkaar zijn. Maar dat niet alleen, dat we allemaal een verantwoordelijkheid dragen, óók voor die vrachtwagenchauffeurs die om 11:00 geen koffie drinken, maar anderhalf liter bier. Dat laat mij zien dat er veel meer nodig is dan simpelweg een zero tolerance.

 

door
Vorige blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

5 shares