3-jarige

Weet jij wat doodsoorzaak nummer één onder jongeren is? Zelfmoord. Ergens wist ik het wel, maar na mijn inspirerende interview met Sanne kooiman van To my Loved ones deze week en het zien van de gelijknamige documentaire, werd ik weer met mijn neus op de nuchtere feiten gedrukt. Niet alleen jongeren plegen zelfmoord, maar ook mannen plegen zelfmoord; twee keer zo vaak als vrouwen. Wist je dat? Ik wist het wel, maar het werd me weer extra duidelijk na mijn interview met Nathan Vos over zijn broer die zelfmoord heeft gepleegd. Hij schreef er een boek over en interviewde hiervoor elf weduwes, die allemaal een partner hadden die het leven niet aankon. Het leven waar jij en ik, wij allemaal, onderdeel van uitmaken.

Ook gisteren tijdens de Livingness workshop van Natalie Benhayon in Keulen kwam het onderwerp zelfmoord aan bod. Ik geloof in de eerste tien minuten al. Steeds meer jongeren in Australië plegen zelfmoord en kondigen dit ook aan. Ze vertellen aan hun omgeving dat ze van plan zijn om zelfmoord te plegen, maar niemand doet hier écht iets mee. Ze worden niet geloofd, het wordt afgedaan als ‘het zal wel’ of mensen denken dat het toch niet zo ver zal komen. Maar dan gebeurt het wel. Ze vertelde dat zelfmoord al snel een impact heeft op zo’n honderd tot honderdvijftig mensen in de directe omgeving. Een groot verdriet, waar we vaak niet bij stil staan. Ons leven gaat rustig door, maar voor deze mensen staat het leven tijdelijk stil. En dan komt het schuldgevoel. Had ik toch maar naar hem of haar geluisterd, had ik toch maar de tijd genomen om even te luisteren en contact te maken. Want is dat niet wat de werkelijke behoefte is van mensen, contact en ontmoet worden?

De workshop ging over onze 3-jarige zelf, die nog in ons allemaal zit, maar waar we gaandeweg afscheid van genomen hebben. We passen ons aan, vergelijken onszelf met anderen en doen er alles aan om erbij te horen. De 3-jarige die contact maakt met mensen, vrolijk en wakker is, geen onderrugpijn heeft of koffie nodig heeft om de dag door te komen, of die op maandag reikhalzend uitkijkt naar het weekend. De 3-jarige die op mensen af stapt, in vol vertrouwen en met open hart, zegt wat er in hem of haar opkomt, geen filters heeft en geen censuur kent, maar bovenal alles weet, voelt en observeert. Waarom? Omdat een 3-jarige nog vol in contact is met zijn of haar lichaam en de intelligentie die hierin ligt opgeslagen, ook wel whole body intelligence genaamd. Stel dat een 3-jarige het voor het zeggen zou hebben in de wereld? Beetje een rare vraag, maar zou er dan nog oorlog zijn? Corruptie? Geheime agenda’s? Een kabinet dat maanden nodig heeft om tot een formatie te komen?

Wat is er gebeurd met de 3-jarige in ons dat we in een wereld leven waarin een jongen van twintig jaar zelfmoord pleegt en niemand weet dat hij depressief was? Wat is er gebeurd met de 3-jarige in ons dat we in een maatschappij leven waarin mensen überhaupt met de gedachte rondlopen dat ze hier niet willen zijn en geen purpose voelen? Wat is er gebeurd met de 3-jarige in ons dat er zoveel mensen zich volledig opgebrand voelen en ten onder gaan aan de druk die we onszelf en elkaar opleggen?

Zomaar wat reflecties en overpeinzingen van mij van de afgelopen week. Volgens mij mogen we de intelligentie van ons lichaam wat meer aan het woord laten en in plaats van roofbouw op ons lichaam plegen, ons lichaam meer als kompas gebruiken. Over nuchtere feiten gesproken: vandaag staat mijn artikel over alcohol online. Als het vandaag uitgevonden zou worden, zou het direct verboden worden. Voor een 3-jarige niets nieuws, want laten we eerlijk zijn: zou een 3-jarige ervoor kiezen om alcohol te drinken?

 

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares