Pretpark en Jamin paaseitjes

Ik scrol regelmatig door nu.nl om op de hoogte te blijven van het nieuws. Vooral de rubriek lifestyle houd ik in de gaten, zodat  ik weet wat er zoal speelt en leeft op levensgebied. Hoe leven we, hoe staan we in het leven en toch ook wel, waar kiezen we voor als het om ons welzijn en onze gezondheid gaat. Je zou kunnen zeggen dat deze rubriek een weerspiegeling is van onze levensstijl, uitgekozen door een groep journalisten die voor ons bepalen wat relevant is. Vanmorgen stond ik wat langer stil bij de berichten dan anders. Is dit werkelijk de weerspiegeling van onze levensstijl? En zo ja, wat zegt dit over ons? De berichten die er op staan zijn: Jamin waarschuwt voor kunststof in paaseitjes (eten paaseitjes mogelijk schadelijk voor gezondheid), pretpark krijgt restaurant met Willy Wonka thema, meer bezoekers voor pretparken in 2015, Amerikaanse pizzaketen opent vestiging in Nederland, en 55-plusser gaat steeds vaker online winkelen. Verder roept Ikea wat lampen terug omdat de snoeren beschadigd zijn, willen artsen niet langer dat er tabak wordt verkocht in supermarkten en heeft één op de vier medewerkers weleens een conflict gehad met zijn werkgever. Het gevoel bekruipt mij dat we het leven in een Roald Dahl pretpark willen omtoveren, waarbij we continu behoefte hebben aan afleiding en comfort, we de overheid nodig hebben om van onze verslavingen af te komen en we het lastig vinden om te communiceren wat ons dwars zit, zowel op werk als privé. En dat laatste is ook werkelijk zo, want deze week las ik in de krant, dat veel mensen ziek thuis zitten, terwijl ze niet ziek zijn. We hebben moeite om te uiten wat er werkelijk speelt en hoe we ons voelen en dit geeft spanning. En er speelt veel, voor velen van ons, en het lijkt alleen maar meer te worden. Zouden we daarom al die afleiding nodig hebben en massaal op zoek zijn naar pret, plezier, online vermaak, emotie eten en paaseitjes die steeds eerder in de winkelschappen liggen? Ik zoek ook naar afleiding en comfort, als ik geen uiting geef aan wat er in me omgaat. Ik ga dan weliswaar niet naar de Efteling en koop ook geen paaseitjes (en zeker die van Jamin niet). Maar we hebben allemaal onze eigen manieren en maken onze eigen keuzes om niet te dealen met wat er werkelijk speelt. Of dit nu dingen zijn die me dwars zitten, die ik lastig vind, waar ik moeite mee heb of die ik simpelweg spannend vind om te zeggen, uit angst voor reactie. Ik betrap mezelf er regelmatig op dat ik iets niet zeg of doe, omdat ik voor de ander invul wat hij/zij ervan zal vinden. Boeiende eigenschap, voor een ander nadenken. Los van het feit dat mijn eigen hoofd al vol genoeg kan zitten, laat staan dat ik ook nog gedachtes voor anderen binnenlaat, is het ook nooit waar wat ik denk. Het werkt zo bevrijdend en verdiepend ervaar ik om juist wel te zeggen wat je te zeggen hebt, of het nu lastig, spannend of juist waarderend is. Het lichaam is er ook blij mee, want het heeft veel minder spanning, onrust en stress te verwerken. Een bijkomend voordeel is dat we veel minder chocola, sigaretten, tijdelijke pret en Willy Wonka momenten nodig hebben. En die Ikea lamp? Ach ja, ook bij Ikea wordt er soms wat minder goed opgelet, net zoals dat bij ons allemaal weleens het geval is.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares