2016/2017

Voor de muziekwereld is 2016 een triest jaar geweest, omdat een aantal bekende popsterren zijn overleden. Tja, denk ik dan, het is voor veel mensen een triest jaar geweest, want er gaan elke dag mensen dood. Ik las een goed artikel, waarin iemand aangaf dat ze zich verbaasde dat het jaar 2016 de schuld lijkt te krijgen dat er zoveel popsterren zijn overleden. Niemand stelt echter de vraag hoe deze mensen van dag tot dag hebben geleefd en dat hun manier van leven een impact heeft gehad op hun gezondheid. Een collega begon vanmorgen over de dood van George Michael, en hoe hij zich verbaasde dat een man met zo’n talent zich zo onzeker en ongelukkig kon voelen. Ik zei dat mij dit niets verbaasde, en dat er met George miljoenen mensen zijn die zich ongelukkig voelen. Daar horen we echter minder over, want die zijn niet beroemd. Toch is het wel fijn, zo zegt hij, dat George zoveel mensen blij heeft kunnen maken met zijn liedjes. Maar is dat wel blijdschap, vraag ik hem, als hij zelf zo ongelukkig was? Ik heb in het verleden ook vol enthousiasme meegezongen met ‘Last Christmas’ en hoewel ik niet verliefd was op George, heb ik zijn muziek uiteraard wel meegekregen. Wat mij opvalt, is hoe we geneigd zijn om bepaalde mensen als belangrijk en rolmodel te zien, zonder dat we ons afvragen hoe deze persoon leeft. We staan niet stil bij het feit, of willen dit wellicht niet, dat veel van deze popsterren drugs gebruikten, (overmatig) alcohol dronken of pillen slikten, om het leven aan te kunnen. Ik kan me zo voorstellen dat als je op deze manier in de schijnwerpers staat en altijd op de voet wordt gevolgd door een fan of journalist, je een uitlaatklep nodig hebt om met die constante druk om te gaan. Dit laat echter zien dat er iets niet klopt en uit balans is. In een interview met Thijs Römer in de Volkskrant vertelt hij dat hij tijdelijk gestopt is met alcohol drinken, omdat dit te veel een gewoonte werd. Hij merkt hoe lastig het is, en dat hij uitkijkt naar het moment dat hij weer mag drinken van zichzelf. Maar drugs zo af en toe, zo zegt hij, dat kan hij iedereen aanraden. Nu is Thijs geen George, maar dat doet er niet toe. Waar het omgaat is dat wij met elkaar, popsterren incluis, een manier van leven hebben geaccepteerd, waarbij we vrijwel een continue uitlaatklep nodig hebben. Dat niet alleen, we moedigen het aan en kijken er niet of nauwelijks meer van op. En dit geldt niet alleen voor Thijs, George, Prince of Marylin, die zelfs 90 jaar na dato nog steeds niet van haar voetstuk is (mag) (ge)vallen. Ook over haar is bekend dat ze niet gelukkig was en haar heil zocht in verdovende middelen. Voor veel mensen was George heel belangrijk, zegt een collega tijdens de lunch. Voor mij is iedereen belangrijk, zeg ik, we hebben allemaal iets te brengen. Ik vraag me alleen af waar we ons op richten, en we door de waas van roem en glamour heen willen kijken. Voor mij ging het dit jaar, en óók in 2017, over hoe ik leef, van dag tot dag, van mens tot mens, de keuzes die ik maak, hoe ik ben in relaties en met een focus op mijn eigen zelf-zorg, waardering en een diep respect voor mijn lichaam. Wetende dat hier mijn verantwoordelijkheid ligt, en dat ik met die verantwoordelijkheid elke dag weer, zonder perfectie, de dag in mag stappen. Een stap die niet gaat over beroemd, succesvol of belangrijk zijn, maar om simpelweg mezelf te zijn in volle aanwezigheid, wetende dat dit méér dan genoeg is.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares