Aandacht

“Wat een mooie hond heeft u!”, werd mij vanmiddag verteld door een puberende jongen met afzakbroek die samen met z’n vriendje op straat liep. Ja, zei ik, mooi is ze heh!. “Net zo mooi als u”, zei hij toen en liep door met zijn gsm aan zijn oor. Kinderen en honden, ze hebben een wonderlijke aantrekkingskracht op mensen. En ja, op mij ook. Heel erg. Als ik een hond zie, en met name de kleine schattige of de page wc papier pup, dan ga ik ook aaien, aandacht trekken en meestal ook raar kinderlijk praten. Fascinerend. Of als ik een peuter zie of een vrouw met een baby in een draagzak, het trekt de aandacht. Ok, bij vrouwen wellicht wat meer dan bij mannen. Ok, of bij mij wellicht wat meer dan bij anderen. Nu ik veel met Lucy wandel, ben ik opeens de vrouw mét hond. Ik maak praatjes met andere baasjes, in de winkel wordt gevraagd hoe oud mijn hond is (waarop ik laatst het antwoord schuldig was…nu weet ik het inmiddels, ze is twee), ze krijgt een hondenkoekje bij de sigarenboer en als we een andere hond passeren en er moet even geroken worden, dan raak je al snel in een kort kletsje verwikkeld die dan, hoe verrassend, over de hond(en) gaat. Wat voor ras de hond is, dat willen ze ook graag weten (en ook deze vraag kon ik laatst niet beantwoorden…). Soms wordt er niets gezegd en dan sta je daar heel erg schaperig stil te staan terwijl je hond de tijd van zijn leven heeft. Lucy gaat mee naar de coffee company en ook daar krijgt ze volop de aandacht. Ik voel nu al het ‘empty nest (bench) syndroom’ opborrelen…Lucy wordt namelijk morgen weer opgehaald. Dan ben ik weer vrouw. Zonder hond.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares