Aanpassen

Ik was aan de telefoon met Mieke, een leuke vrouw op IJburg, om haar ruimte te huren voor een van onze Living Inspirations avonden. Ik vraag haar of ze volgende week naar onze Self-Care bijeenkomst wil komen. Ja, dat wil ze eigenlijk wel, maar oh nee, zegt ze, ik kan niet, ze roept iets over haar altijd volle agenda en zegt dat ze naar een concert van Beethoven moet. Hoezo ‘moeten’, vraag ik haar, het klinkt alsof je er niet veel zin in hebt. Tja, zegt ze, mijn zwager is dirigent, dus we gaan heel vaak naar het concert. Ok zeg ik, maar vind je het ook echt leuk om te gaan. Jawel zegt ze, maar ik kan aan haar stem horen dat er een twijfel in zit. Ik hang met haar op en ik moet denken aan een woord dat deze week veel omhoog komt, en dat is het woord ‘aanpassen’. In welke mate passen we ons aan om een ander een plezier te doen of omdat het nu eenmaal zo hoort (omdat de hele wereld het zo doet). Interessante vraag. Ik ben zelf lange tijd een ervaringsdeskundige geweest op het gebied van aanpassen en ik kan niet anders zeggen, het heeft mij veel opgeleverd. Mensen vinden je aardig, waarderen je en je wordt gezien als iemand die anderen belangrijker vindt dan jijzelf, en dat wordt in onze maatschappij als nobel en mooi ervaren. Er is uiteraard niets mis met aanpassen, alleen voor mij is er wel degelijk iets veranderd. Ik houd graag rekening met anderen EN ik wil graag goed voor mezelf zorgen en daarmee mijn eigen grenzen in wat goed voelt bewaken. Met andere woorden, ik vind mezelf en mijn behoeftes net zo belangrijk. Ik merk in de praktijk dat deze instelling best een uitdaging is, niet alleen voor mij, maar met name voor de mensen om mij heen. Dat niet alleen, maar zodra je afwijkt van het normale (zoals iedereen het doet), wekt dit veel reacties op. Het voelt afentoe alsof we elkaar, als mensheid, in een web van afspraken, overtuigingen en concepten willen houden, waarbij het niet gewenst is dat iemand afwijkende keuzes maakt en daarmee het web doet wiebelen…… Ik kan nu zeggen dat al dat aanpassen in mijn leven mij werkelijk niets heeft opgeleverd. Ok, je hebt nooit conflicten, mensen hebben geen reactie op je en ze mogen je graag, maar wat moet ik daar eigenlijk mee? Hoe eerlijk heb ik al die tijd geleefd en hoeveel keren ben ik wel niet over mijn grens gegaan? Iets doen om hiermee de ander een plezier te doen, om aardig gevonden te worden of om maar geen reacties te krijgen (de bekende rock the boat), klopt niet meer voor mij. Ik kies ervoor om goed voor mijzelf te zorgen en mijn eigen behoeftes en wat klopt voor mij, te eren. Hierin heb ik een steeds groter wordend respect voor mezelf en het is dit respect wat ik in al mijn relaties mee breng. Ik heb er niets aan als mensen mij waarderen, omdat ik zo aardig ben en dingen doe waarmee ik hun please. Hier zit voor mij geen enkele waarheid in, omdat ik hiermee mensen in hun comfort laat en ze niet uitnodig om alles te zijn wat ze zijn.

 

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares