Alles is een keuze

Ik weet nog goed dat ik als kind mijn enorme vreugde zonder enige terughoudendheid deelde met de wereld. Ik voelde me geweldig en iedereen mocht het weten. Ik zie dit bij veel jonge kinderen. Ze houden zich niet terug en hebben geen enkel gevoel van schaamte om te laten zien wie ze zijn en wat ze brengen. Ook als een kind een nieuw speeltje heeft, mag iedereen dit weten. Niet vanuit “kijk mij nou, ik heb dit en jij hebt dat niet”, maar vanuit een oprecht blij zijn en het willen delen met anderen. Hierdoor vind ik kinderen zo ongelofelijk inspirerend, want er zit geen ego bij. Ze delen wie ze zijn, in vol, en dit kan niet anders dan inspirerend zijn. Maar hoe is dat als we volwassen zijn, vraag ik me af. Vinden we dat nog steeds inspirerend, als het met iemand geweldig gaat, of als iemand een nieuwe auto heeft? Of is dat eigenlijk best lastig en confronterend? Kan het zijn dat we vaak doen alsof we heel blij zijn voor anderen, maar dat daaronder regelmatig jaloezie, afguntst en vergelijking zitten? Emoties waar we het liever niet over hebben, maar die er wel degelijk zijn. Ik realiseerde mij vanmorgen dat ik in mijn leven vaak mensen om mij heen heb gehad met wie het niet goed ging, om wat voor reden dan ook. Dit gaf mij allereerst een fijn gevoel, omdat ik dan het gevoel had dat ik nodig was. Ik kon dan van betekenis zijn en helpen. Het gaf me iets te doen. Maar dat niet alleen. Ik realiseer mij nu ook, dat als het met iemand niet goed gaat, dit soms fijner is, dan als ik de reflectie krijg van iemand met wie het geweldig gaat. Het laatste legt namelijk veel meer bloot. Wat? Dat ik me ook geweldig kan voelen, maar dat ik andere keuzes heb gemaakt. Dat ik nu ook een mooi nieuwe auto zou kunnen hebben, maar dat dit door mijn eigen keuzes anders is. En waar ligt die verantwoordelijkheid? Bij mij. Alles is een keuze. Maar dat niet alleen. Als ik me geweldig voel en iemand anders niet, wat doe ik dan? Blijf ik me geweldig voelen, of pas ik me aan, zodat het contrast niet te groot is? Ik heb dit veel gedaan en heb die neiging nog steeds. Maar wat zeg ik hiermee, tegen mezelf en aan anderen? Gunnen wij een ander zijn of haar volheid en wat die persoon hiermee brengt, en kunnen we dit zien als een bron van inspiratie? Ja, soms kan dit pijnlijk zijn, omdat we geconfronteerd worden met onze keuzes, maar hier zit juist een prachtige uitnodiging in. Om hier en nu andere keuzes te maken en te weten dat we allemaal gelijk zijn in onze geweldigheid.  Jaloezie, afgunst en vergelijking zijn niet echt emoties waar we trots op zijn, laat staan mee wíllen zijn, maar dit wil niet zeggen dat ze er niet zijn. Het zijn echter emoties die ware groei in de weg staan, van onszelf én van anderen. Ik kan alleen de grootsheid van mezelf zien en omarmen, als ik die ook in ander kan zien en omarmen.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares