Alles is relatie

Als ik mezelf deze week de vraag stel waar ik nou het meeste van leer, dan zijn dat toch echt relaties. Relaties is mijn school, zeg ik deze week tijdens mijn lunch met twee collega’s. Jij bent dus mijn leraar, en ik kijk mijn collega aan die tegenover me komt zitten. Alles is relatie, en ik kan niet anders zeggen dan dat ik dat het mooiste cadeau in het leven vind. En ja, soms is het uitdagend, enorm kwetsbaar, met lichte ergernis of verwondering, maar eigenlijk altijd verrijkend en verdiepend. Als ik ervan uitga dat iedereen die ik ontmoet een leraar is, en mij iets aanbied, dan is elke ontmoeting, hoe kort of lang ook, een moment van uitpakken. Elke relatie geeft mij de mogelijkheid om iets in mezelf uit te pakken, wat tot die tijd nog verstopt zat. Soms zijn dat mooie dingen, soms dingen die ik liever verstopt laat. Maar daardoor niet minder waardevol. Dus eigenlijk is geen enkele relatie belangrijker dan een ander. Ben ik met elke leraar hetzelfde of ben ik tegen de een liever of juist afstandelijker? Bij wie doe ik me anders voor, durf ik mezelf meer te openen en daarmee te laten zien, en bij wie communiceer ik die zo bekende bescherming, omdat ik bang ben dat hij of zij misschien maar heel kort mijn leraar wil zijn? Waarom voelen we voor de ene persoon meer liefde dan voor de ander, zijn we verbitterd en boos naar een ex partner, waar we ooit heel veel van hielden, en zijn we niet bij iedereen hetzelfde? Wat brengt die onzekerheid en kwetsbaarheid naar boven bij een nieuwe date, waarom ontwijken we bepaalde mensen, en waarom blijven sommige mensen maar heel kort of juist heel lang in je leven? Het leven is een grote continue relatie waarbij geen dag hetzelfde is. Terug naar de lunch. Met mijn collega’s praat ik over trouwen, waarom wel of niet, single zijn, daten, en respect. Vanuit mijn collega zijn cultuur is het belangrijk dat je getrouwd bent, want hiermee laat je zien dat je respect hebt voor je vrouw. Maar dat heb je nu toch ook, vraag ik. En zo zitten we allemaal in verschillende klaslokalen, met verschillende leraren, met verschillende culturen en achtergronden, overtuigingen en idealen. En krijgen we precies dié leraren die we nodig hebben, om steeds meer onszelf uit te pakken. Maar waarom ga je dan uit elkaar, vraagt mijn collega. Omdat je soms in een andere trein zit, zeg ik. Soms zit de ene in een intercity naar Groningen, en de ander in de stoptrein naar Maastricht. Allebei de treinen doen ertoe, er is geen goed of fout. Soms duurt een relatie een paar dagen, soms een jaar, soms 25 jaar. Voor mij is het belangrijk dat het om groei gaat, groei en waarheid. De volgende dag staat dezelfde collega bij de receptie. Ik kan voelen dat we gisteren samen hebben geluncht en het leven hebben doorgenomen. Ik voel nu, een dag later, een hernieuwd contact. Geen enkele dag is hetzelfde, net als onze relaties. Zodra we de ander vastzetten en onszelf verschuilen achter een beeld, plaatje, verwachting of overtuiging, is de intimiteit verdwenen.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares