Altijd honger

Ik zit op de tweede rij, dichtbij het podium, zodat ik alles goed kan zien en horen. Naast mij zit een man op behoorlijke leeftijd die internist is. Hij geeft mij zijn kaartje en vertelt mij ongevraagd van alles. Ik hoop dat hij opa is, want die rol zou hij glansrijk vervullen. De dagvoorzitter van het Arts en Voeding congres opent de dag met een kennismakingsrondje. Wie is er arts, wie is er huisarts, wie is er student, wie is er diëtist, wie is er journalist en wie heb ik nu overgeslagen. Her en der staan er mensen op en krijgen we als publiek een beeld van wie er allemaal aanwezig zijn. Bij journalist sta ik op, maar ik heb de neiging om ook bij specialist en student op te staan. Zijn we dat niet allemaal? De zaal ontspant, er wordt gelachen en de eerste spreker wordt op het podium uitgenodigd. Het congres kan beginnen.

De eerste spreker is leefstijl coach en begeleidt voor Stichting Voeding Leeft onder andere mensen met diabetes. Hij vertelt over het belang van contact en dat hij veel mensen ziet die het contact met zichzelf missen. Hij deelt dat het niet alleen over voeding gaat, maar ook over hoe je leeft en hoe je huis er bijvoorbeeld uitziet. Als je ’s avonds thuiskomt en je huis is een rotzooi, dan heeft dit een impact op jou en je leven. Vervolgens vraagt hij het publiek om jezelf voor te stellen aan de persoon die naast je zit, zonder woorden te gebruiken. Mensen beginnen te lachen, kijken om zich heen en er ontstaat wat verwarring. Zonder woorden te gebruiken? Het is interessant om bij mezelf te observeren hoe ik gewend ben om woorden te gebruiken als ik me voorstel aan iemand anders. Mijn hoofd wil meteen gaan bedenken wat ik ga zeggen. Ik draai me om naar mijn buurman ‘die internist is, behoorlijk op leeftijd en waarvan ik hoop dat hij opa is’. Hij blijft stug recht voor zich uitkijken. Heeft hij wellicht niet begrepen wat de bedoeling is of heeft hij niet gehoord wat de leefstijl coach ons heeft gevraagd? De man naast hem kijkt mij aan en we hebben even oogcontact. We moeten lachen. Ook met de vrouw dáárnaast maak ik contact. En dan is de minuut voorbij. Een minuut die mooi was, maar ook ongemakkelijk voelde. Internist zegt: “ik heb er niets van gemerkt”. Dat kan ik me voorstellen, denk ik, want je hebt ook geen contact gemaakt. Het laat mij zien dat we nog zoveel woorden kunnen gebruiken met elkaar, maar dat als er niet eerst contact is, deze woorden op geen enkele manier beklijven.

In de pauze loop ik naar de leefstijl coach en bedank ik hem voor zijn presentatie. We hebben het over contact maken, elkaar ontmoeten en hoe belangrijk dit is. Ik vertel hem kort over de Livingness cursus die ik onlangs in Engeland gedaan heb. De oefening waarbij twee mensen tegenover elkaar gaan staan en hun ogen sluiten. Het maakt niet uit wie er tegenover je staat, of je die persoon kent of niet, of het een man of een vrouw is of hoe ver je van elkaar vandaan staat. Het gaat erom of je je bewust bent en voelt dat er iemand tegenover je staat. Het mooie wat er dan gebeurt, is dit : we vallen letterlijk tegen elkaar aan, mits je je controle loslaat en je hoofd buiten beschouwing laat. Kortom, als je contact maakt. Je hebt je tenen hard nodig om niet voorover in de armen van de ander te vallen. Hoe dat kan? Energie. Alles is energie. Het laat zien hoe groot en natuurlijk onze behoefte aan contact is en we allemaal, ongeacht de afstand, met elkaar verbonden zijn.

Ik heb het gevoel dat het gebrek aan contact, wat begint met onszelf, een belangrijke reden is dat er zoveel mensen kampen met voedingsgerelateerde aandoeningen zoals diabetes, overgewicht en obesitas. Een van de andere sprekers heeft een boek geschreven met als titel ‘Always hungry‘. Hij doelt in zijn boek op voeding, maar waar hebben we werkelijk honger naar? Zolang we onszelf niet ontmoeten, zullen we altijd honger hebben. Ook als je uiteindelijk op je streefgewicht zit.

 

 

door
Vorige blog Volgende blog

Reacties

  1. Wat een treffend stuk! Waar hebben we nu echt honger naar. Het valt mij op dat we geprogrammeerd lijken om het contact steeds buiten onszelf te zoeken. We slaan daarmee de belangrijkste persoon over….
    Dank voor je blog!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares