Amsterdam rent

Vandaag was de marathon van Amsterdam, waardoor de stad behoorlijk ontregeld was. Kunnen ze niet in een andere stad gaan rennen (Groningen ofzo…), vroeg ik gisteravond aan James. Ik moest namelijk vanmorgen naar mijn yoga en zag de bui al hangen….overal hekken, versperringen en mannen in van die lichtgevende jassen, die mij gaan vertellen dat ik niet verder mag fietsen. Zeer op tijd en met een groot gevoel van avontuur stapte ik vanmorgen op de fiets, samen met vriendin E., en tot onze grote verbazing kwamen we de stad vrij soepeltjes door. Zo ook op de terugweg. Wat later in de middag was ik met James op toernee in de auto en zagen we een stoet met hobby joggers langs onze auto rennen. Nou ja, rennen….Oh, wat zat ik ontspannen in de auto en oh, wat was ik blij dat ik niet in hun gympen stond. Ik zag een man die strompelend langsliep en ik vroeg me af of hij er uberhaupt nog plezier in had. Rennen mensen een marathon eigenlijk voor hun plezier? Het lichaam van deze man had er in ieder geval geen plezier in. Terwijl er aan de kant van de weg een fanfare band met veel enthousiasme op hun trompetten aan het blazen waren, zag ik veel renners die niet blij keken. Het valt me op dat als mensen (te) lang gerend hebben, ze in hun onderrug gaan ‘hangen’. Met name bij de vrouwen. James vertelde mij dat een marathon 42 kilometer is. Waarom eigenlijk? Dat heeft iets met Griekenland te maken. Alweer die Grieken! Veel langer lijkt me ook niet echt gezond en dan krijgt het iets extreems. Volgens mij heeft marathon lopen niets met ‘fijn een stukje joggen’ te maken. Veel deelnemers gaan zwaar over de grenzen van hun lichaam en het zou me niets verbazen dat (blijvende) blessures het gevolg zijn. Zou het kunnen dat marathon lopen meer met het ego dan met het lichaam te maken heeft…?

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares