Anders

Een collega staat bij de receptie met twee bezoekers. Ik ga even koffie halen, kan ik iets voor jullie halen? De ene bezoeker zegt ook koffie te willen, de andere vrouw geeft aan dat ze graag water wil. Wáter?!, hoor ik de collega nog net zeggen, terwijl ze richting het koffieapparaat lopen. Nou, geef ook maar een koffie, hoor ik haar vervolgens zeggen. Waar blijven we trouw aan wat voor ons klopt en waar voelt, vraag ik mij af, en wanneer wijken we hiervan af. Veel keuzes die we maken, maken we wellicht omdat het normaal is, omdat anderen het ook kiezen, omdat het gangbaar is, omdat we dan niet anders zijn of omdat het sociaal geaccepteerd is. Zoveel dingen doen we op de automatische piloot, zonder ons af te vragen of het wel klopt voor ons. Zo had ik voor mijn verjaardag ontbijtje gerookte zalm met avocado en ei. Dat is anders, maar wel waar ik op dat moment behoefte aan had. Een aantal jaren geleden had ik dat nooit gegeten, omdat dit nu eenmaal niet een normaal (Hollands..) ontbijt is. Nu wel, normaal of niet normaal. We zijn net kuddedieren, zei een collega vanmorgen tegen mij, terwijl we heerlijk aan het kletsen waren over het leven en alles wat hierbij komt kijken. Zo begon hij over melk. Volgens mij is melk helemaal niet goed voor elk, zo zei hij. Ik zei dat ik het daar helemaal mee eens ben. We kletsten wat over melk en wat het met je doet. Ik ben veel minder melk gaan drinken en ik merk meteen het verschil, zegt hij. Vroeger dronk ik liters melk, nu niet meer. Het is leuk om stil te staan waar onze keuzes vandaan komen. Is het een keuze die we ons van buitenaf hebben laten opleggen, waarbij we meegaan met wat hoort, wordt aanbevolen of geadviseerd, of kiezen we in elk moment vanuit onszelf, in wat logisch en kloppend voelt voor ons. Wil je nog wat wijn mee, vroeg mijn lieve vader gisteren toen ik weer terug ging naar Amsterdam voor mijn verjaardagspicknick. Nee dank je wel, zei ik, niemand drinkt. Ik sta er niet meer bij stil, een verjaardag zonder alcohol, en besef me tegelijkertijd dat het niet ‘normaal’ is. Mijn vader keek me met een glimlach aan en zei dat wij een lovenswaardige generatie zijn. Dat zijn we zeker. Lovenswaardig zijn voor mij mensen die, ongeacht wat iedereen om je heen vindt, doet of zegt, trouw blijven aan zichzelf en dat wat waar is. Ook al val je volledig buiten de kudde, steek je ver boven het koren uit, draag je rood terwijl iedereen zwart draagt, of drink je water terwijl iedereen koffie drinkt. En ja, soms is het best even spannend om van het gangbare pad af te wijken. Uit ervaring weet ik echter dat je nooit verdwaald, want net als iedereen weet ook ik de weg. Ik heb immers mijn lichaam die mij de weg wijst. Ik luister nog niet altijd naar alle signalen die het geeft, maar elke dag steeds een beetje meer.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares