Autoriteit

Ik ervaar steeds subtieler dat ik soms mee ga in het tempo van iemand anders. Dat ik dit doe en dat dit heel ongemakkelijk voelt, ervaar ik vaak wat later. In het moment zelf word ik overdonderd en komt mijn reactie pas later. Dit had ik vanmorgen bijvoorbeeld bij een arts die duidelijk haast had. Met name als het mensen zijn die een bepaalde autoriteit uitstralen (de bekende witte jas), dan ervaar ik pas later dat er iets niet lekker zit. Dat ik een vraag wilde stellen, dat ik het ergens niet mee eens ben omdat het voor mij anders voelt of dat ik eigenlijk had willen zeggen: ik ervaar een gehaastheid, ik heb behoefte aan wat meer rust en oprechte aandacht. Ik kan dit soms ook hebben met een directe vraag of een verzoek. Het overdondert me, ik reageer (of niet) en later komt mijn echte reactie. De reactie die als juist voelt. Er is dan soms nog een stem die zegt, acht, wie ben ik, hij/zij zal het wel weten. Vandaag voelde ik heel sterk dat ik heel veel ben en dat ik het zelf heel goed weet. Nu nog de uitdaging om dit ook in het moment zelf te uiten. Je eigen autoriteit zijn, het vertrouwen dat je het zelf heel goed weet, hoe leer je dit eigenlijk, vraag ik me af. De dingen in je eigen tempo doen, ook al gaat iedereen om je heen net een stapje sneller. Altijd die ene vraag stellen, ook al heb je de gedachte dat het een domme vraag is. Altijd je eigen kompas volgen, ook al wil iemand anders dat je een andere kant opgaat. Het mooie aan het leven is dat het mij voldoende momenten biedt om hiermee te oefenen. Het gaat ook steeds beter, nu alleen nog bij die witte jassen…

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares