Before I die I want to…

Wat zou je nog willen voordat je doodgaat? Dat is de vraag die tijdelijk gesteld wordt in het Sarphatipark, een project wat onlangs gestart is, waarbij iedereen op een bord met een krijtje zijn/haar antwoord mag geven. Deze borden staan rondom de fontein en vanmorgen ben ik uit nieuwsgierigheid wat antwoorden gaan lezen. Het eerste wat me opvalt, is dat vrijwel elk plekje benut is. Het is een vraag die veel oproept, zo lijkt het, waarbij we kort worden uitgenodigd om stil te staan bij het feit dat we op een dag doodgaan. En wat zou je dan nog willen, voordat die dag aanbreekt. De antwoorden variëren enorm, van een wereldreis maken, naar Brazilië, een huis aan het park, een hond, wereldvrede, een lekker drankje, liefde, me blij voelen, een hit liedje schrijven of vleugels hebben om te kunnen vliegen. Het valt me op hoeveel we willen. Maar dat niet alleen, het valt me op hoeveel we voor onszelf willen. Het lijkt alsof we met deze vraag de focus direct op onszelf richten en uit het oog verliezen dat we hier met elkaar zijn. Zodra de dood in zicht komt, kan het zijn dat het leven dan ineens meer om ‘ik’ gaat, in plaats van om ‘wij’? Het feit dat we doodgaan doet veel met ons, zeker als we ervan uitgaan dat we maar één leven hebben. Dan willen we opeens van alles, zo blijkt. Tijdens mijn wandeling vraag ik mezelf wat ik zou willen voordat ik dood ga. Ik merk dat er geen antwoord komt. Wat ik wel merk, is dat wat ik zou willen, groter is dan mijzelf. Dit is iets wat ik steeds meer voel en ook toelaat in mijn leven. Dat dit leven niet om mij gaat, en wat ik wil, maar veel meer om wat er nodig is, in het grotere geheel. Nu heb ik wellicht makkelijk praten, want ik woon al aan het park (ok, twee straten verder, maar dat is voor mij net zo geweldig), heb ik al veel gereisd dus die wereldreis geloof ik wel, heb ik elke ochtend de keuze uit tien honden om te knuffelen, drink ik elke dag een heerlijke kop rooibos thee, voel ik steeds meer hoeveel liefde ik ben, word ik dagelijks blij wakker, heb ik geen enkele behoefte om een hit liedje te schrijven, geloof ik niet in wereldvrede maar in het dealen met onze eigen issues en daarmee in harmonie te komen met onszelf, en vleugels, die heb ik al. Niet om mee te vliegen, maar dat is ook nergens voor nodig. Ik ben precies waar ik moet zijn, dus ik hoef ook nergens naartoe te vliegen. Ik wandel verder en merk hoe rijk ik me voel dat er nu eigenlijk niets is wat ik wil. Het steeds meer loslaten van mijn ik en wat ik wil, en wetende dat er nog vele levens volgen, geeft een enorme rust. Een rust én een grote mate van verantwoordelijkheid.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares