Begrafenis

Gisteren had ik een begrafenis van de vader van een vriendin van mij die ik al sinds de lagere school ken. Wat me opviel, was dat ik het anders ervaarde dan anders. Ik merk dat mijn relatie met de dood de afgelopen twee jaar veranderd is, en deze verandering is nog steeds gaande. De relatie met mezelf is aan het veranderen, daarmee mijn relatie met het leven en daar hoort ook de dood bij. Ik kijk er niet naar uit, dat zeker niet, en ik heb nog steeds momenten dat ik me heel erg bewust ben van de dood en dan vind ik het heel jammer dat ik op een dag doodga. Dit heeft echter meer te maken met het feit dat ik het leven zo leuk vind. Wat ik wel ervaar is dat ik de dood meer ben gaan accepteren en dat het niet het einde betekent. Hierdoor ervaar ik het als veel minder zwaar. Wat ik gisteren opmerkte, is dat ik veel vreugde voelde. Dat voelde ik al voordat ik naar de begrafenis ging, maar dit gevoel bleef tijdens de gehele dienst. Waarom zou ik geen vreugde mogen voelen, bedacht ik mij. En toch was daar ook even een ongemak, zeker als je anderen met verdriet ziet. Daarbij week ik behoorlijk af qua kleur, want vrijwel iedereen was in het zwart (of deels zwart) en ik had een wit wollen (brr, want het was koud) vestje aan. Ik heb aangetrokken wat voor mij goed voelde (en warm..). Toen ik de Brasserie van de begraafplaats binnen liep, voelde ik een licht ongemak bij mezelf. Chips, zo ging het in mijn hoofd, iedereen is netjes gekleed en in het zwart…ik niet. Ik observeerde mijn gedachtes, zoals ik wel vaker doe, en bleef bij mezelf. Tijdens de dienst wordt er vrijwel altijd muziek gedraaid die behoorlijk op de emoties werkt, en zo ook gisteren. Het blijft een uitdaging voor mij, bij mezelf blijven als er muziek opstaat. De speeches waren geweldig, met name die van mijn vriendin. Zo knap vind ik dat, voor zo’n grote groep mensen. Het blijft me fascineren hoe we allemaal verschillend met de dood omgaan. Sommige zien er tegenop, ontkennen het, willen er niets van weten, zoeken het op, kiezen er zelf voor, kijken er naar uit, vieren het, omarmen het, komen er nooit overheen, blijven erin hangen, vinden het spannend of staan er nooit bij stil. Wat onze relatie met de dood ook is, het zegt wel degelijk iets over onszelf. Dát, en hoe we naar het leven kijken. Er is geen goede of slechte manier om met de dood om te gaan maar ik merk zelf steeds meer dat hoe meer ik de dood omarm, hoe meer ik het leven omarm. En ja, en dus ook hoe meer ik mezelf omarm.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares