Beste Mick, beste mannen

(Ingezonden brief naar het Parool n.a.v artikel van 12 augustus)

Een tijdje terug had ik een date met een man die ik via Tinder had ontmoet. Ook hij was verslaafd en had het 12 stappen plan gevolgd in een afkickkliniek. Een geweldige man die om wat voor reden dan ook moeite had met het leven, of eigenlijk met zichzelf. Dat hebben we allemaal, in meer of mindere mate. Je drinkt niet zomaar alcohol en je snuift niet zomaar coke, dit komt altijd ergens vandaan. Het is een manier om niet te hoeven voelen, waardoor je denkt dat je niet hoeft te dealen met  een pijn, trauma, issue of probleem. Mijn date, Yuri en jij zijn sensitieve, lieve, mooie en kwetsbare mannen, zoals alle mannen dat zijn. In essentie. De vraag is echter: mogen jullie dit ook zijn, van jezelf en van de maatschappij? Of bezwijken jullie wellicht onder een druk, een deken van verantwoordelijk voelen, van stoer en macho moeten zijn, vooral geen gevoelens tonen en ervoor zorgen dat alles altijd maar onder controle is? Of het nu alcohol of drugs is, verslaving kent vele expressies. Alsmaar druk en bezig zijn is ook een vorm van verslaving. De meeste mannen maken niet de keuze om naar een kliniek te gaan, maar dit neemt niet weg dat er geen verslaving is. Het is ook niet iets waar jullie trots op zijn of waar jullie het graag over hebben, dus veel verslavingen vinden plaats binnen de gesloten muren van je huis en achter de muur van bescherming die veel mannen om zich heen hebben gebouwd. Een muur van schaamte en ontkenning, omdat jullie bang zijn om afgewezen te worden. Heel begrijpelijk. Niemand wil afgewezen worden. En zo ontkennen we, negeren we en doen we met elkaar alsof alles goed gaat, terwijl verslaving een groot maatschappelijk probleem is, waar we met elkaar verantwoordelijk voor zijn. Wij hebben met elkaar een maatschappij gecreëerd waarbij verslaving volop de ruimte krijgt en vaak ook sociaal geaccepteerd is. Een maatschappij waarbij er een dusdanig gebrek aan contact en intimiteit is, dat we onze toevlucht nemen in drugs, alcohol, porno, blowen, stress, alsmaar druk zijn, tv, internet, relaties, seks, eten, werk, sport, erkenning, aandacht, suiker, koffie, beroemd zijn, tattoos en ga zo maar door.  Het feit dat we zoveel meer verslavingen hebben dan pakweg twintig jaar geleden, laat zien hoe we met onszelf en met elkaar omgaan. Het zegt veel over onze manier van leven, namelijk een leven in comfort en uit contact, waarbij we niet eerlijk willen voelen wat er aan de hand is.

Ook mijn date vertelde mij dat hem was verteld dat je een verslaafde bént, en dat je dit voor altijd zal zijn. Toen ik dit hoorde was het allereerste wat ik zei: dat is niet waar. Je bént niet verslaafd zei ik tegen hem, en daarmee ben je dus ook geen verslaafde. Je hébt een verslaving. En wat is voor altijd? Wie bepaalt dit, vraag ik mij af en wat is de impact op jou, Yuri en al die mannen die een verslaving hebben, om te zeggen dat dit voor altijd is? We maken eigen keuzes, dus wie bepaalt er hier nu eigenlijk? Je bent nooit je verslaving, net zoals je ook niet je verdriet, je boosheid of je ziekte bent. Wat mij betreft doen wij, en daarmee ook het 12 stappen plan, jullie tekort. We spreken jullie niet aan op wie je werkelijk bent. We ontmoeten jullie niet, voor wie je werkelijk bent. We zien jullie als verslaafde, terwijl je dit niet bent.

Yuri is noch een junk, noch een verslaafde, en noch een sportman. Dit zijn slechts etiketten die we onszelf toekennen omdat we niet werkelijk weten wie we zijn. Etiketten die ons aandacht en erkenning geven en een houvast in een maatschappij waar alles draait om prestatie, doen en gezien worden. Een maatschappij waarin velen verdwalen en de weg kwijt zijn. Je kan honderd mensen om je heen hebben in Rio, je kan nog zoveel stappen doorlopen in een kliniek, in de ringen hangen, met je foto in de Telegraaf staan en je kan, in jouw woorden, een buitenaardse prestatie leveren. Dit is geen oplossing voor het werkelijke probleem. Zolang wij in deze illusie met elkaar blijven leven, zal het aantal verslavingen blijven toenemen. Zolang we niet willen dealen met wat ons werkelijk dwars zit, blijft de verslaving inderdaad een loopje met ons nemen. Of is het de comfort en ontkenning, waarin we leven, die een loopje met ons neemt? Wat het ook is, we zijn zelf verantwoordelijk, jij, ik, wij allemaal. Waar het om vraagt is meer waarheid. En het leuke aan waarheid is dat het nooit een loopje neemt, met niemand niet. Nooit niet.

Lieve groet,

Mariette

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares