Betrokken burger

Soms vertelt iemand mij iets, wat nog dagen erna bij mij blijft hangen. Ik kan en wil het niet loslaten, net als een teek die zich vastbijt in het lichaam van een mens of hond. Zo ook afgelopen weekend, toen ik bij vrienden in hun tuin zat. Hij vertelde over hun dochter, die studeert en lid is van een studentenvereniging in Amsterdam. Ze wil graag wat afvallen, zo zei hij, maar met al die borrels lukt dat niet goed. Hij vertelde mij dat zijn dochter verplicht op elke dinsdag moet borrelen. Tot zo ver niets raars, alhoewel ik zelf niet van dit soort verplichtingen houdt. Borrelen zou een keuze mogen zijn.

Maar toen kwam het. Hij vertelde mij dat ze niet altijd zin had om zoveel bier te drinken. Maar dan bestelt ze toch een spa rood of een cola, zei ik. Nee, dat mag niet. Hoezo mag dat niet? Het biervaatje moet op. Hoezo moet het biervaatje op? Dat hoort zo, als je gaat borrelen, dan blijf je tot een uur of twaalf één en ga je naar huis als het biervaatje op is. Ik was even stil. De woorden maakten een diepe indruk op mij. Maar ze kan toch zeggen dat ze geen bier wil en een spa rood bestellen? Ik kon en wilde het niet geloven. Vader was het eens met mij, maar in de praktijk ging het anders. Mijn nieuwsgierigheid was volledig aangewakkerd. Maar dat niet alleen: ook de betrokken burger in mij kon dit niet laten liggen. Ik weet uit eigen ervaring hoe sterk we ons laten beïnvloeden door onze omgeving, zeker als je student bent. De groepsdruk is moordend. Ik weet zeker dat als meer van die meiden hun mond open doen en zouden zeggen dat ze geen bier willen drinken, dat er iets zou veranderen. Het enige is, we trekken meestal niet onze mond open, jonge meiden al helemaal niet. Maar wij volwassenen ook niet.

Maar ik wel.

Deze week heb ik gebeld met de studentenvereniging waar de dochter lid van is. Ik kreeg de voorzitter van het bestuur aan de lijn, een hele aardige jongen, die mij open en welwillend te woord stond. Ik vertelde hem dat ik belde omdat ik een betrokken burger ben, dat ik een grote liefde voor mensen heb en dat ik, voordat ik mijn blog ga schrijven, wil weten hoe het zit. De journalist in mij doet haar werk graag met integriteit. Ik vertelde wat ik had gehoord, zonder namen te noemen, en dat ik niet uit was op het zwart maken van hun studentenvereniging, maar dat ik wil weten hoe het eraan toe gaat tijdens de dinsdagborrel. Klopt het, dat die meiden bier moeten drinken? Het antwoord is nee, en dat vermoeden had ik al. Je kan namelijk niemand verplichten om bier te drinken, ook niet binnen een dergelijk instituut, wat bekend staat om de grote hoeveelheden alcohol die er dagelijks gedronken wordt, omdat dit ‘normaal’ is en erbij hoort. Je bent immers student, toch? Toch heeft deze jonge studente het gevoel dat ze bier moet drinken. Ik vertelde hem over de verantwoordelijkheid die we hebben, de reflectie die we mogen zijn, het interview wat ik gehad heb met een jonge studente over haar alcoholverslaving en over verkering met jezelf. En ik vroeg hem, of er weleens iemand komt praten over de impact van alcohol en hoe belangrijk het is dat we goed voor onszelf zorgen. Hij vertelde dat zij zich hier zeker van bewust zijn en wat ze doen, om hier meer bewustwording voor te krijgen. Ik heb geen idee wat de impact van mijn gesprek is, maar toen ik ophing, wist ik één ding zeker: als we onze mond niet opendoen, verandert er niets. De teek heeft inmiddels losgelaten, maar mijn mond zal ik blijven opendoen.

 

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares