Bevrijding

En na de stilte komt de bevrijding. Een dag waarop we vieren dat we meer dan 71 jaar geleden, als land, als mensen bevrijd zijn van de bezetting door de Duitsers. Een dag waarbij we ook stilstaan bij het woord vrijheid. Het woord bevrijding blijft nog een tijdje bij me hangen, waarbij ik mezelf afvraag wat bevrijding betekent, zoveel jaren na dato. Het woord bevrijding impliceert dat we ons van iets buiten onszelf bevrijden. In dit geval de Duitsers. Maar hoe vrij zijn we vandaag de dag, ook al is er geen oorlog en worden we niet bezet door mensen die we Duitsers noemen, maar in essentie precies hetzelfde zijn zoals jij en ik. Waardoor laten we ons nog bezetten, of in andere woorden, waardoor houden we onszelf nog gevangene van iets? Zo laten we ons hoofd bezetten door gedachtes die vaak niet ondersteunend zijn, en verre van liefdevol en waarderend. We zijn letterlijk gevangene van ons denken, waardoor ons lichaam er vrijwel niet toe doet. Het lichaam dat we bezetten met voeding en drank waar het niet om vraagt, maar wat ervoor zorgt dat we het leven aan kunnen, elke dag weer. We hebben verslavingen die ons gevangen houden in een patroon, waarvan het lastig en soms onmogelijk lijkt om van los te komen. We kunnen ons gevangene voelen in een relatie, waarbij we het gevoel hebben dat we niet onszelf kunnen zijn of waar we ons laten kleineren of misbruiken. Veel kinderen én leraren voelen zich gevangene van het onderwijssysteem, een systeem wat we met elkaar in stand houden. Nederland is bezet door een gedoogbeleid, waarbij we onze ogen dichtknijpen als het om prostitutie, coffee shops, alcohol, porno en drugs gaat. Veel twintigers hebben last van het leven en voelen zich gevangene door alle verwachtingen, keuzemogelijkheden en de druk van presteren. We zijn met z’n allen druk, continu in de weer en daardoor gevangene van de tijd, en het gevoel dat we hier nooit genoeg van hebben. We zijn gevangene van onze telefoon, van social media, van geld en van status, waarbij we eigenlijk altijd bezet zijn, in andere woorden druk, afgeleid en niet in dit moment. We worden bezet door oude pijnen, ons verleden en woorden die nooit uitgesproken zijn. Hierdoor kampen we met teleurstellingen, emoties en eenzaamheid. We hebben behoefte aan contact en aan liefde, maar we lijken niet te weten hoe. Hierdoor ontstaat dat gevoel van iets missen en een leegte. 71 jaar na dato zijn we niet langer bezet door de Duitsers en zijn we ook niet langer in oorlog. Maar zijn we werkelijk bevrijd, en vrij van het verleden en dat wat ons tegenhoudt om in verbinding naast elkaar samen te leven? Vrij om werkelijk onszelf te zijn?

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares