Bier is goedkoper dan therapie

Deze week heb ik een intrigerende documentaire “Beer is cheaper than therapy” gekeken, een documentaire die een eerlijk beeld laat zien van de impact van oorlog op werkelijk iedereen. Niemand uitgesloten. Nu weet ik wel dat oorlog een impact heeft op iedereen, maar om het zo rauw en eerlijk in beeld te zien, is voor mij altijd weer een uitnodiging om mijn bewustzijn hierop te vergroten. En om erover te schrijven. De documentaire schetst een intiem beeld van een legerbasis/stadje in Amerika, waar soldaten en hun gezinnen wonen die op missie gaan. Het is de meest treurige plek die ik ooit gezien heb. Doods, in slaap, vol met verdriet, zelfmoord, alcohol, geweld, afleiding, posttraumatische stress, medicijnen en tattoos. Je ziet jonge jongens, die vanuit volle overtuiging hun land willen dienen, vanuit erkenning en aandacht, denkende dat ze hiermee iets goeds doen. Jongens en mannen die van nature teder, sensitief, zachtaardig, krachtig en zorgzaam zijn, en net als wij, het niet van nature in zich hebben om te doden. Geen enkel mens heeft dit van nature en in essentie in zich. Een dier doodt een ander dier om te overleven, simpelweg om te eten of om zichzelf te verdedigen. Voor een mens is dit anders. In essentie zit het niet in ons om een ander kwaad te doen, laat staan te doden. Dit klinkt ironisch, met alles wat er nu gaande is, maar dit is wel de waarheid. Het laat alleen maar zien hoeveel mensen er niet vanuit hun essentie leven, vanuit wie ze werkelijk zijn. Deze jongens komen terug van een missie en vrouw en kinderen herkennen hun man respectievelijk vader niet meer. Je ziet het in hun ogen, daar is geen enkele levensglans meer in te zien. Het licht is letterlijk uit. Dat is dus een ster minder aan de hemel. Om niet te hoeven voelen wordt er veel gedronken en slikken ze medicijnen. Veel medicijnen. En nemen ze tattoos, veel tattoos, om hun gebrek aan eigenliefde en waarde te camoufleren. Maar voor sommige van deze mannen is dat niet voldoende. Dan is de dood de enige uitweg. Het zelfmoordpercentage ligt op dergelijke plekken ver boven het gemiddelde. De documentaire laat zien hoe verwoestend oorlog is. Niet alleen voor deze Amerikaanse jongens en mannen, maar voor iedereen. We weten het, maar soms mogen we weer even extra worden wakker geschud. Pas als we wakker zijn, kan er iets veranderen. Terwijl de oorlogen elke dag doorgaan en sommige mensen hier veel geld en macht mee verdienen, is er dit stadje van verderf. Een stadje vol mensen waar weinig aandacht voor is. En ja, dan kies je ervoor om nog maar een tattoo te laten zetten of nog een biertje te drinken, om maar niet te hoeven voelen.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares