Bij de bakker

Hallo, ik ben de nieuwe ontbijtmedewerker van Dikker & Thijs. Ik sta bij de bakker in de Leidsestraat, op 100 meter afstand van het hotel. Halfje bruin, halfje wit, halfje krenten, ze weten precies wat ik nodig heb. Ik vraag me af hoe lang ik hier nog ga komen, want er liggen al plannen in de week voor fijne verse broden, waaronder speltbrood. Ik had al tegen de eigenaresse van het hotel gezegd dat het ontbijt best wel van de vorige eeuw is, maar gelukkig zitten we op één lijn. Het ontbijt geeft een nogal van der Valk gevoel en dat is nou precies wat je niet wil. He, zegt het meisje achter de balie, is het vandaag C. haar laatste dag? Jazeker, zeg ik. Wow, zegt ze, stel je voor, dat je nog maar één dag hoeft te werken. Nou, ik moet er niet aan denken, zeg ik, lijkt me vreselijk, ik vind het heerlijk om te werken. Ze kijkt me stil aan en ze laat duidelijk doorschemeren dat ze het niet erg zou vinden als ze morgen afscheid zou kunnen nemen van de bakkerij. Ik zou niet helemaal niets doen, zegt ze, maar gewoon wat vrijwilligerswerk ofzo. Boeiend hoe we met z’n allen denken over het pensioen en hoe ons 65e levensjaar een soort magische leeftijd is waar, naar mijn mening, veel mensen naar uit kijken. Alsof dan alles mag, kan en het échte leven gaat beginnen. Ik sprak wat later een leuk stel uit Amerika bij de receptie, die dolblij vertelden hoe leuk het is om met pensioen te zijn. Ik zei dat ik er nog geen ervaring mee heb. De vrouw vertelde enthousiast over alle reizen die ze maken en dat ze eindelijk tijd hebben om leuke dingen te doen. Na 40 jaar werk had ze dat wel verdiend, zo opperde ze. Werken we zodat we daarna met een goed gevoel van ons pensioen mogen genieten? Soms krijg ik dat idee. Hoeveel mensen vinden hun werk eigenlijk écht leuk, vraag ik mij af? Ik weet van C. dat ze de dagen zat te tellen, totdat ze weg mocht. Wel nog hard werken, maar eigenlijk al met één been in het pensioen. Best een lastige overgang, want wie ben je dan, als je niet meer je functie hebt? Ook al zíjn we niet ons werk, voor velen van ons voelt dat  wel zo. We zijn blij dat we niet meer hoeven te werken, maar het is juist ons werk dat ons identificatie, een levensdoel, een ritme en een deelname aan het leven geeft. We hebben met elkaar bepaald dat we op ons 65e klaar zijn met werk, hoewel voor veel mensen dit het nieuwe 55 is. Waarom niet zelf voelen wanneer we klaar zijn met werken, vraag ik me af. C. heeft in ieder geval een waardig afscheid gehad, Holtkamp gebak en een mooie spiegel van mij. Een waardeer spiegel. C., zei ik, het is belangrijk dat je je zelf waardeert en om je eraan te herinneren hoe geweldig je bent, krijg je van mij dit cadeau, waar je elke dag in kan kijken. Het is een spiegel met een lap tekst erop, met alleen maar lovende woorden en wel tien keer: jeetje, wat ben jij geweldig. Kijk, daar knapt een mens van op, zeker als je net met pensioen bent, en morgenochtend nergens naar toe hoeft.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares