Blauw bloed

James en ik kijken regelmatig op zaterdag ‘blauw bloed’ op Nederland 2. Ssttt, niet verder vertellen. James deed dit al toen ik in beeld kwam en sindsdien kijk ik met hem mee. Een gevalletje ‘heimelijk genoegen’. Ik heb op zich niet veel met koningshuizen maar toch kijk ik met plezier naar dit programma. Hou zou het met Friso gaan, vraag ik James. Het is zó stil rondom zijn coma. Blauw bloed zwijgt ook in alle toonaarden. Beatrix is gewoon weer aan het werk maar hoe zou ze zich nu voelen. Voor voelen lijkt soms weinig ruimte, als er blauw bloed door je aderen stroomt. Wij zullen nooit weten hoe het écht met ze gaat. Telkens als ik naar blauw bloed kijk, ben ik des te blijer dat ik niet in een koninklijke familie geboren ben. Zo’n keurslijf is niets voor mij. Ik bedoel, hoeveel lintjes met een beleefde glimlach op je gezicht kan je doorknippen. Zou Maxima weleens een jogging aan hebben, vraag ik James. Niet buitenshuis nee. Kijk, daar kan ik me nou niets bij voorstellen. Tiara in je haar, een sjerp om je jurk, hele lange toespraken, diners, staatsbezoeken, altijd mensen om je heen, lachen, aardig doen, kado’s waar je niet op zit te wachten, bezienswaardigheden waar je niet op zit te wachten, journalisten waar je niet op zit te wachten en continu beleefd zijn. Ze slaapt toch wel alleen, vraag ik James. Túúrlijk, die gaat lekker een sigaretje roken als ze in haar kamer is. Tja, van zo’n leven zou ik ook gaan roken. Haal al die franjes en titels weg, en het zijn mensen zoals jij en ik. Hun bloed is net zo rood als dat van ons.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares