Bloembol

Ik blijf dat mooie woorden vinden: wat je aandacht geeft groeit. Het levende bewijs hiervan is de bloembol in mijn huisje, die gisterenavond is uitgekomen. In de ochtend was er nog geen bloem te bekennen, toen ik thuis kwam stond ze daar in al haar pracht te stralen. Wat water, wat zonlicht en wat aandacht van mij, elke dag weer.  Maar wat geven we eigenlijk zo door de dag heen aandacht? Waar richten we ons op en waar denken we aan, als we terugkijken op onze dag en alles wat we gedaan hebben? Tijdens het TED educatie event afgelopen woensdag mochten drie meisjes van tien jaar oud van het kinderpersbureau een mini TED talk geven. Drie minuten op de rode stip, om te vertellen wat er volgens hun mag veranderen in het onderwijs (leren van bejaarden, meer spelen en zelf een koe melken). Wat zal ik zeggen, het was een van de meest échte talks van de dag. Na afloop ving ik ze op, naast het podium en ik kon niet anders dan ze waarderen en highfiven. Ik observeerde een van de meisjes, die meteen aan haar begeleider begon te vertellen wat er niet goed was gegaan. De andere twee meisjes waren juist vol van het optreden en helemaal stralend.  Ik kon zien dat het ene meisje de vreugde van de andere twee naar beneden haalde. Zo werkt dat. Toen ik later in de middag afscheid van ze nam, keek ik het ene meisje aan. Mag ik jou nog wat vertellen, zei ik. Zes grote ogen keken mij aan. Weet je wat mij opviel, zei ik, na afloop van jullie geweldige optreden (wat volgens hun begeleider het mooiste is wat ze ooit hebben meegemaakt). Nou, zei ze. Meteen na afloop benoemde je alles wat volgens jou niet goed ging. En weet je, zei ik, dat doen bijna alle volwassenen ook. Ik ben nu 43 en ik doe dat ook nog steeds. Maar weet je wat ik geleerd heb, zeg ik. Nog grotere ogen die mij aankijken. Ik heb geleerd om mij te focussen op wat goed gaat, op mijn talenten en te waarderen wat ik breng. En weet je, dan zijn die kleine dingetjes die afentoe niet goed gaan, eigenlijk helemaal niet belangrijk. Daar leren we van en dan gaan we weer door. Jullie talk was geweldig en ik vind jullie geweldig. Daar mag je je op richten ok? We doen nogmaals highfiven en ik zie drie stralende kinderen het pand verlaten. We zijn zo gewend om aandacht te geven aan wat niet goed gaat, dat we bijna vergeten wat er wel goed gaat. En dit dus ook niet waarderen. Ik zie iedereen dit om mij heen doen. En dat is ook de reflectie die we geven aan deze 10-jarigen. Een bloembol komt uit als deze aandacht krijgt. Zo werkt het ook met ons mensen. Als we aandacht geven en waarderen aan dat grote cadeau wat we allemaal zijn, dan groeien we. Misschien niet in de lengte of de breedte, maar van binnen. En dat is voelbaar, voor iedereen.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares