Blond

Er zijn van die momenten in mijn leven dat ik me best wel blond voel. Dit is geen oordeel naar mezelf, maar het zijn van die momenten dat ik denk, waar is die man in mijn leven aan wie ik bepaalde dingen kan vragen waar ik zelf wat minder tot geen talent voor heb. Ik vind emancipatie prima, maar ook dat heeft grenzen. Ik hoef namelijk niet alles te kunnen en te weten. Neem mijn nieuwe I-phone (het kan ook het handdoeken rekje zijn wat al een half jaar in de kast ligt of het schilderijtje wat nog steeds niet aan de muur hangt). Maar mijn nieuwe I-phone dus. Die heeft ruim 30 uur glimmend in een doosje naar mij liggen staren, omdat ik niet wist hoe de simkaart erin moest. Normaal werd dit voor mij gedaan (alles wat met computers en telefoons te maken heeft werd voor mij gedaan), maar nu mag ik het zelf doen. Althans, semi-zelf. Dat de simkaart niet aan de achterkant van de telefoon erin gaat, daar kom ik al snel achter. Er is niets om te schuiven. Na wat navraag hier en daar kom ik tot de ontdekking dat er een heel klein pinnetje in het doosje zit, waarmee ik aan de zijkant iets moet openmaken. Zo gezegd zo gedaan. Niet dus. Het lukt niet. Op het on-christelijke tijdstip van 18:30 klop ik bij mijn overburen aan. Mijn lieve buurman doet open. Ik voel me even ontzettend blond zeg ik, maar ik weet niet hoe mijn simkaart in mijn nieuwe telefoon moet. Je bent vast aan het eten (ja, dat is hij, grote pan met dampend eten op tafel), maar het lukt mij niet. Hij mompelt iets over een pinnetje, ja, dat weet ik zeg ik, het lukt hem ook niet meteen (kleine gniffel), ik mompel iets over dat ik dan weer andere talenten heb, uiteindelijk lukt het hem wel, ik vraag of hij ook nog even de simkaart erin wil doen (ga ik me niet aan wagen), hij zegt dat ik de verkeerde simkaart heb gekregen, ik neig te gaan balen, hij frutselt aan mijn simkaart, oh, het lukt wel, ik ben blij, hij zegt dat ik de telefoon nu aan kan zetten, van pure blondheid houd ik de verkeerde knop ingedrukt, hij zegt dat ik op een andere knop moet drukken, kijkt mij verbaasd aan, ik begin te lachen, voel me acuut nog blonder, hij gaat eten en ik heb een I-phone die aan staat. Mét simkaart. Een uur later is het mij gelukt om via de I-cloud (van mijn collega geleerd) de reserve kopie (van mijn collega geleerd) op mijn telefoon te zetten. Vandaag ga ik met twee I-phones naar werk, want hier en daar lopen een aantal dingen door elkaar heen. Godzijdank heb ik een collega waarvan ik nu al weet dat hij mij wil helpen. Ik ben best een beetje trots op mezelf. Blond zijn is zo gek nog niet. Nu nog mijn handdoeken rekje en schilderijtje. Dat gaat dit jaar niet meer gebeuren, ik laat de overbuurman voorlopig even met rust. Maar er is niets mis met support vragen zo op z’n tijd.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares