Borstkanker

In een artikel over borstkanker, wat ik vandaag op Facebook tegenkom, en wat ik al meerdere malen voorbij heb zien komen, staat de volgende uitspraak van een arts: Now, more than ever, people need to understand that breast cancer is not yesterday’s problem – one woman is diagnosed with breast cancer every ten minutes”.  Ik zit vol in mijn studie ‘medische basiskennis’, een thuisstudie die ik momenteel volg als onderdeel van mijn praktijk in lichaamswerk & begeleiding, en leer vandaag over gynaecologie en borstaandoeningen. Ik lees dat het mammacarcinoom (borstkanker) de belangrijkste doodsoorzaak is van vrouwen tussen de 40 en 44 jaar. Ik word dit jaar 42 en kan dus heel goed één van die vrouwen zijn die elke tien minuten met deze ziekte te maken krijgt. Daarbij krijgt zij, de vrouw, niet alléén met deze ziekte te maken, maar ook een partner, gezinsleden, familie, collega’s en vrienden. Een dergelijke ziekte treft nooit één persoon, maar een gehele cirkel van mensen. Voel ik nu een angst, paniek of heb ik het gevoel dat ik in de ‘gevarenzone’ zit? Nee, absoluut niet. Ik ervaar het als een uitnodiging. Een uitnodiging in wat het voor mij betekent om vrouw te zijn. Wat het met mij doet, is dat het een behoefte aanwakkert, die er al langer zit, om het gesprek aan te gaan met vrouwen. Een gesprek over ons welzijn, onze gezondheid en over hoe het werkelijk met ons gaat. Of het wellicht mogelijk is dat onze manier van leven een dusdanige hoeveelheid spanning en stress met zich meebrengt, dat dit een effect heeft op ons lichaam, en daarmee ook onze borsten. Ik zie het als een mooie uitnodiging tot verdieping, tot meer bewustzijn en daarmee tot meer verantwoordelijkheid. Voor mezelf, mijn lijf, mijn welzijn en mijn borsten, en daarmee voor alle vrouwen. Waar kan ík iets doen en zijn er wellicht gebieden in mijn leven waar ik meer voor mezelf mag zorgen? Ik voel een beweging, waarin we heel eerlijk, met elkaar, vanuit enorm veel liefde en support, ons vrouw-zijn gaan her-ontdekken en samen gaan kijken hoe we meer voor onszelf kunnen zorgen en waar we meer van onszelf mogen houden. Borstkanker is een probleem van nu en kan ons allemaal treffen. Wachten we tot dit gebeurt, of bij iemand die ons dierbaar is, of is de tijd aangebroken om in alle eerlijkheid onszelf de vraag te stellen: wat is mijn aandeel hierin? Wat zou dit voor effect hebben, vraag ik mij af, als elke tien minuten een vrouw zichzelf deze vraag stelt?

 

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares