Brood bakken

Er zijn van die dingen in het leven waarvan ik zeker weet: dat ga ik nooit (zelf) doen. Dan heb ik het over dingen als fietsbanden plakken (of andere fietsongemakken oplossen), ramen lappen (buitenkant zou ook levensgevaarlijk zijn en daarbij heb ik hoogtevrees), een trui breien (of andere aanverwante wolachtige kledingstukken), iets van Ikea in elkaar zetten, borduren, mosterd maken (waarom zou je…), of vetbollen voor vogels, sokken stoppen of de overhemden van James strijken. Nu kreeg ik gister opeens de geest om zelf brood te gaan bakken. Na het lezen van een artikel in het Parool magazine over het kookboek van het jaar werd ik overvallen door een aanval van huiselijkheid en bakvlijt. Ik wil zelf brood gaan bakken, riep ik naar James. Oh, zei hij heel droogjes, dan moet je aan mijn moeder haar broodbakmachine vragen, volgens mij gebruikt ze die niet meer. Laten we nou net gisteravond bij mijn schoonouders gaan eten! Inderdaad, de broodbakmachine stond ergens in de bijkeuken opgeborgen en werd momenteel niet meer gebruikt. Het schijnt dat dit vaker gebeurt met dergelijke attributen. Het is twee keer leuk, en dan is de bakpret verdwenen. Een enorm gedrocht (het lijkt wel een couveuse) kwam tevoorschijn en ik kreeg ook het broodmachine bakboek mee. Of ik ook nog een ijsmachine mee wilde, vroeg mijn schoonmoeder. Ze had zelf nog nooit ijs gemaakt, maar het is blijkbaar niet moeilijk. Deze heb ik even overgeslagen, ik vind dít al een enorme stap. Twee nieuwe hobbies vind ik ook lichtelijk overdreven. De broodbakmachine past in geen enkel keukenkastje dus ben ik maar meteen brood gaan bakken vandaag. Vol trots heb ik bij de biowinkel een pak volkoren speltmeel om brood mee te bakken gekocht en dit in de hiervoor bestemde bak gegooid. Beetje water erbij en klaar is klara. Nadat ik op de juiste knop had gedrukt in het menu gebeurde er vrij weinig. Na tien minuten wachten en erboven hangen, heb ik op stop gedrukt om vervolgens meteen weer op start te drukken. Toen kreeg ik in de gaten dat ik ongeduldig was en dat het daadwerkelijk kneden van het deeg pas na zo’n twintig minuten begint. Hij moet eerst opwarmen…In totaal duurt dit bakfeestje ruim drie en een half uur. Ik heb al vijftig keer de klep geopend om te kijken hoe mijn brood vordert, heb al meerdere foto’s verstuurd naar familie en vrienden en zit nu met smart te wachten op het eindsignaal. Ik heb net weer even gekeken, en het brood lijkt wel op twee bruinverbrande borsten. Maar…ik vind het nu al een succes! De pot met pindakaas staat klaar, dat wordt smullen straks. Ik ben benieuwd hoe lang deze hobby gaat duren. Mezelf enigszins kennende niet lang. Gelukkig is de machine geleend, dat scheelt. Het begint trouwens nu wel lekker naar brood te ruiken…

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares