C’est la tone…

..qui fait la musique. In mijn eigen woorden, zeg je iets tegen iemand vanuit liefde, of vanuit niet-liefde. Het is een wereld van verschil, die enorme verschuivingen kan veroorzaken. Waarom is het toch zo lastig om dingen tegen elkaar te zeggen, vraag ik me af. Waarom vind ik het soms zo lastig…Eerlijk expressie geven aan wat je voelt, ziet, ervaart of observeert, in het moment (en niet de volgende dag, de week erop of heel veilig tegen iemand die er niets mee te maken heeft), het blijft een uitdaging. Binnen mijn eigen familie verdienen wij allemaal niet de oscar voor dingen eerlijk uitspreken, dus mag ik het nu, 39 jaar later,  dunnetjes overdoen op de werkvloer. Tja, ik moet het toch ergens leren….Ik heb steeds meer het gevoel dat werk mij kiest, en niet andersom. Nu werk ik ook nog eens met hele jonge collega’s (en allemaal vrouw!) wat ook weer een boeiende groepsdynamica teweeg brengt. Het vraagt een enorme alertheid en bewustzijn merk ik om aan te voelen wat je wel en wat je niet kan zeggen. Iets zeggen waarvan ik weet dat het (nog) niet gehoord kan worden, heeft geen enkele toegevoegde waarde. Maar bovenal is de toon waarop je iets zegt, of eigenlijk de energie waarmee je iets zegt, het allerbelangrijkste. Het was een leerzame dag vandaag, en dat vind ik altijd extra leuk. Hoe mooi is het om te zien, door juist wél dingen te benoemen, dat we het eigenlijk allemaal spannend vinden om dingen uit te spreken, maar bovenal,  dat we allemaal behoefte aan liefde hebben. Iedereen wil vanuit en met iefde benaderd worden. Dan ontstaat er een opening en is er ruimte voor echt contact. Pas dan kan je ervaren dat we allemaal gelijk zijn, dat er altijd een reden is waarom iemand zich op een bepaalde manier gedraagt en dat we allemaal onze onzekerheden, angsten en twijfels hebben.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares