Collectieve onvrede

Ik heb nog nooit gedemonstreerd. Ook met staken heb ik geen ervaring. Het is ook nog nooit in me opgekomen om de straat op te gaan met spandoeken of een t-shirt met opdruk. Sommige mensen gaan hierin echter best ver. Nu de financiële crisis aanblijft en het einde bij lange na niet in zicht is, wordt er momenteel op grote schaal gedemonstreerd. Een maand geleden is dit begonnen op Wall street en vandaag is ook Amsterdam aan de beurt. Een maand lang bivakkeren op straat, wat zijn dit voor mensen, vraag ik me dan af. Het is toch best een keuze om een maand lang in een tent in een of ander park te gaan ‘wonen’. Ik neem niet aan dat je daar met je hele gezin gaat staan, laat staan slapen. En waar ga je dan douchen? Zouden die mensen een baan hebben? Een hond kan nog wel, want je tent staat toch al in een park. Ik vind het wel fascinerend en ook niet verrassend wat er nu gaande is. Dat mensen het gehad hebben en hun stem willen laten horen. Ook op het beursplein staan er, terwijl ik dit schrijf, veel mensen die ‘klaar zijn’ met de huidige gang van zaken. En dit gaat niet alleen om geld. Het lijkt wel alsof er een collectieve, weggedrukte onvrede naar boven komt, en dat er een grote behoefte is aan eerlijkheid en waarheid. Er staan veel jonge mensen op het Beursplein, en zeker niet alleen van die tofu types. Na jaren van glorie, fortuin en hebzucht, een tijd waarin ons hoofd veel ruimte heeft gekregen, zijn we nu in een tijd beland waarin we een spiegel krijgen voorgehouden. Al die spullen, al die leningen, al die hypotheken, al die beloningen, al die liefdeloze keuzes die we met z’n allen gemaakt hebben, hiervan krijgen we nu de rekening. Eerst de lusten, nu de lasten zeg maar. We kunnen niet langer de vinger alleen naar de Grieken wijzen, of naar Amerika, bankiers, politici of wie dan ook. We zijn allemaal verantwoordelijk voor de keuzes die we maken. Ik zie keurige mannen in pakken die zeggen ‘dat ze dit nog nooit gezien hebben en ‘dat deze crisis lijkt op die van de jaren ’30’. Volgens mij is dit nog maar het begin. Het begin van iets groots, namelijk een fundamentele verandering. Hiervoor hoef je mijns inziens niet in een tentje op straat te gaan zitten, want veranderingen beginnen van binnenuit. Op het Beursplein, zo hoor ik nu, is het nog steeds ‘gezellig’. Het zou me niets verbazen als er een schaal met bitterballen rondgaat….

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares