Compensatiefrietjes

Een boeiend patroon van mijzelf kwam gisteren aan de oppervlakte. Zo’n patroon waarvan ik weet dat het er is, maar wat dan opeens heel graag aan het licht wil komen, de bekende ‘in your face‘. Ook is het een patroon dat past in de categorie ‘ik lijk nu wel heel erg op mijn moeder’ (oei, oppassen geblazen..!). Ik compenseer graag met eten, niet alleen voor mezelf (amandelen enzo), maar ook soms nog voor anderen. Gisteren was er even geen harmonie in huis en dit was vlak voordat ik boodschappen voor het avondeten ging doen. Ik was geraakt door iets tussen James en mij en het is heel boeiend hoe mijn ‘ik moet iets compenseren, want ik kan niet tegen disharmonie’ patroon in alle volheid naar boven kwam. En dit nam ik dus ook mee de Albert Heyn in. Ik kocht een zak chips voor James (had ik de hele week al niet gedaan in het kader van minder snacken) en bij de kassa kreeg ik de gedachte ‘mmmm, zal ik een lekker biefstukje bij de slager halen voor James’. Huh? Ik nomineerde meteen dat dit niet klopte en ik heb uiteindelijk een kip gekocht. Ik kwam thuis en vertelde James wat er was gebeurd. Ik wilde een biefstukje voor je kopen, maar ik kon voelen dat het geen eerlijke impuls was, het kwam vanuit een ik heb iets niet goed gedaan dus ik moet dit compenseren. James moest hier om lachen en was heel blij met de kip. Vervolgens bracht ik hem een glas fris, ongevraagd (huh?), waar hij geen zin in had. Terecht. Ik moest lachen om mezelf en zei dat ik begreep dat ‘ ie er geen zin in had, want het was een please frisje. Ik zag dat ik hem probeerde te verwennen. Ik heb trouwens ook een zak chips gekocht, zei ik, ik zie dat ik je probeer te verwennen. Wat later zaten we aan tafel, met kip en al, en vroeg James waarom ik zoveel ovenfriet had klaargemaakt. Is dit voor twee personen? Ik begon te lachen en zei dat dit compensatiefrietjes waren. Hier moesten we allebei om lachen. Boeiend hoe energie werkt en hoe dit doorwerkt in alles wat we doen. Uiteindelijk heb ik óók nog wat frietjes gegeten terwijl ik al een geruime tijd weet dat mijn lichaam dit niet fijn vind. Ach ja, soms moet ik mij iets vaker dan drie keer aan de welbekende steen stoten….De compensatiefrietjes zitten er nog steeds, onverteerd en met een zwaar gevoel. Dat weet ik dan ook weer. We blijven leren, elke dag weer, en ik kan niet anders zeggen: wat een kado.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares