Complimenten accepteren

Ik lees een leuk stukje in de NRC, van een vrouw die coach en genderexpert is. Ze schrijft dat, anders dan mannen, vrouwen zich niet durven te profileren. Wij hechten teveel waarde aan hoe we in de groep liggen (goh, daar heb ik nou helemáál geen last van…..) Volgens de schrijfster is het dus geen wonder dat vrouwen achter blijven in de politiek. Het stukje ging verder over Neelie Kroes, die tijdens een vrouwendebat had gezegd dat we als vrouwen uit onze comfortzone moeten komen, laten zien dat je de beste bent, durf impopulair te zijn en accepteer complimenten. Vooral die laatste bleef bij mij hangen, omdat die zo kloppend is. Wij vrouwen hebben echt moeite om complimenten te accepteren. Als iemand ook maar z’n mond opendoet en een begin maakt met een compliment, dan gaan we er al tegenin. We marginaliseren complimenten (ja, nou, was gewoon een uitverkoopje hoor, niets bijzonders, van de H&M), we geven ze terug (maar jij ziet er ook goed uit vandaag) of we delen het compliment (ja maar ik heb het niet alleen gedaan hoor, die en die heeft ook geholpen). “Probeer maar eens een vrouw een compliment te laten accepteren, net teflon”. Ik moet hier wel om glimlachen, omdat het zo herkenbaar is voor mij. Een compliment vol accepteren, echt binnenlaten en dan dank je wel zeggen, dat doen we veels te weinig. We zijn zo gewend om onszelf naar beneden te halen en onszelf kleiner te maken. Ik was gisteren bij een hele inspirerende uitzending (lezing) en dit ging o.a. over relaties, en daarmee ook de verschillen tussen mannen en vrouwen. Hierin kwam naar voren dat wij als vrouwen een issue hebben met zelfwaardering en dat we altijd aan het vergelijken zijn. We vergelijken onszelf continu met andere vrouwen waardoor we onze eigen schoonheid achterhouden en onze eigen unieke waarde niet naar buiten laten komen. En ja, ook hier werd genoemd dat vrouwen geen complimenten kunnen accepteren….Ik kan ook ongemakkelijk worden van complimenten en ben geneigd om meteen met een verdedigingsmechanisme op de proppen te komen. Hoe mooi en ondersteunend zou het zijn om stopmomenten in de dag in te bouwen om onszelf te waarderen…? Dat we even een minuutje nemen (of korter) om stil te staan bij hoe waardevol we zijn. We doen dat zo weinig. Gisteren liep ik weg van de lezing om mijn jas te pakken en een vriend van mij zei: gosh Mariette, you smell so great. Ik merkte wat dit compliment met mij deed en wilde eigenlijk al iets zeggen om mijn eigen ongemak te camoufleren. Ik deed dit echter niet, draaide me om en zei thank you. Zo simpel kan het zijn…

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares