Connectie

Ik kreeg vandaag een mailtje van Linkedin dat ik een nieuwe connectie heb. Ik krijg dit soort mailtjes wel vaker, omdat ik regelmatig mensen uitnodig om connectie te maken, of andersom. Vandaag bleef ik even hangen bij het woord connectie. Want waar nodig ik mensen eigenlijk toe uit als ik ze vraag om connectie te maken? In het geval van Linkedin is het online, maar is er werkelijk een verschil tussen online en offline? Als ik iemand op straat ontmoet, nodig ik die persoon ook als het ware uit om connectie te maken. Elke ontmoeting is een connectie moment, als ik daarvoor kies. Ik kan namelijk pas connectie met een ander maken, als ik in connectie ben met mezelf. Elke dag ontmoet ik mensen en ook de afgelopen dagen ben ik veel met mensen geweest. Een feestje, want diep in mijn hart vind ik dat het allermooiste wat er is, met mensen zijn, vanuit connectie. Alleen zijn is ook heerlijk, maar dat kan ik ook zijn, als ik met mensen ben. Voor mij gaat connectie om mensen ontmoeten en ze laten zien wie ik ben, met steeds minder beschermlaagjes. Het zijn namelijk die beschermlaagjes die in de weg staan om elkaar echt te ontmoeten. Vanmiddag zat ik in de trein, na twee heerlijke dagen Hattem, en toen ik ging zitten werd ik overvallen door een kwetsbaarheid. Ik keek naar rechts, waar een jonge vrouw een selfie van zichzelf aan het maken was. Ik raakte met haar aan de praat, misschien drie minuten. Toen was het voor haar tijd om uit te stappen. Het voelde alsof ik haar al jaren kende, en zij voelde dat ook. Niet omdat we dit tegen elkaar zeiden, maar gewoon om hoe we met elkaar waren. Tijd is een illusie, wat we eigenlijk ook gebruiken als bescherming. Doordat er bij mijn geen enkele vorm van bescherming zat, kon zij die van haar ook loslaten. Dan vindt er een échte ontmoeting plaats, hoe kort ook.  Elke ontmoeting tussen twee mensen is waardevol, of zoals ik net bij een vriendin inspreek, weerspiegelt een stukje van de hemel. Ik zit daarna met mezelf in de trein en merk dat ik moet huilen. Soms zijn er tranen, niet zozeer van verdriet, maar meer van de realisatie hoe enorm veel liefde er is. En dat hoe meer ik mensen binnen laat, en daarmee mezelf laat zien, dit ook kwetsbaar maakt. Want ook bij mij zit er nog een stukje angst dat ik word afgewezen, dat iemand weggaat of dat er een reactie komt. Maar het mooie en leuke is, ik merk steeds meer dat dit niet het geval is. Er valt namelijk niets af te wijzen, weg te gaan of te reageren. Het gaat namelijk niet om mij, jou of dat meisje in de trein, maar alleen maar om die verbinding. Of zoals ik laatst tegen iemand zei: eigenlijk houden we allemaal van elkaar, we zijn het alleen vergeten. Dus dat hele idee dat je eerst iemand beter moet leren kennen voordat je van hem/haar kan houden…..niet waar. Het is er al, allemaal, voor iedereen en evenveel, als we ervoor kiezen. De jonge vrouw zwaait nog even naar me vanaf het perron en ik zwaai terug. Er is iets veranderd bij haar, alsof er iets is weggevallen. Als ik er mag zijn van mezelf, dan mag de ander dat ook. Een groter cadeau kunnen we elkaar niet geven, namelijk een stukje hemel op aarde.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares