Dader in beeld

Gisteravond keek ik een documentaire van de VPRO op tv over daders. Een documentaire waarin mensen met een crimineel verleden de ruimte krijgen om hun eigen verhaal te doen. Meestal krijgen wij een gekleurd verhaal via de media of vanuit justitie waar vrijwel altijd direct een vooroordeel opgeplakt zit. Wij krijgen de gekleurde verhalen, en vaak worden daders in geen enkel licht gezet maar blijven ze altijd in de schaduw. Daders zijn slecht (weg ermee), slachtoffers zijn goed (zielig). Nu zag ik gister op tv mensen die voor de camera even in het licht mochten treden om in hun eigen woorden te vertellen waarom ze op het criminele pad terecht zijn gekomen. Ik zag mensen. Dit viel mij als eerste op. Mensen die net als wij allemaal een verhaal met zich meedragen. Ik zag mensen die door hun verleden, en de ervaringen die ze meegemaakt hebben, zich dusdanig zijn gaan gedragen dat ze met geweld, diefstal, overval, fraude en drugs in contact zijn gekomen. Zo was er een wat oudere man die jaren lang dusdanig gepest is in zijn pubertijd door een andere jongen, dat er op een gegeven moment iets bij hem is geknapt. Zijn oplossing: met een auto op deze jongen inrijden waardoor het slachtoffer nu permanent in een rolstoel zit. De intentie van de dader was om hem dood te rijden, dit was echter (tot zijn spijt, zo eerlijk was hij wel) niet gelukt. Ik keur dit gedrag uiteraard niet goed, alleen wat ik wel bij mezelf merk, is dat ik bij het kijken van een dergelijke documentaire, word uitgenodigd om naar mijn ruim aanwezige reservoir van compassie te gaan. Achter elk gedrag, crimineel of niet, zit een mens. Dit wordt naar mijn mening vaak vergeten. De rol van dader en slachtoffer gaan hand in hand, ze horen bij elkaar. Door mijn werk in de jeugdhulpverlening bijvoorbeeld weet ik als geen ander dat ‘ander’ gedrag, hoe subtiel ook, altijd een oorzaak heeft. Als je dan kan kijken met je hart, is het mogelijk om achter het gedrag te kijken, en in verbinding te blijven met het kind, de jongere of de volwassene erachter. De mens. Als we alleen met onze ogen kijken, is compassie niet mogelijk.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares