De échte laatste dag

Ik voel me nu best wel een echte ‘blogger’, want ik zit nu in de foodcorner van het vliegveld van Jakarta met onze laptop die het op wonderbaarlijke wijze weer doet op het tafeltje, koffie naast me en tussel als het gerommel en lawaai in, schrijf ik mijn laatste stukje op Indonesische bodem. Of ik doorga met schrijven in Nederland, is mij al gevraagd. JA (!), dat ga ik, mijn volgende stukjes zullen vanuit Amsterdam worden geschreven. Minder exotisch maar zeker niet minder leuk.  James en ik hadden zo’n typische laatste dag, ik vroeg wakker, poes eten gegeven en toch maar naar de vroege yogales. Koffietje bij Kafe  en nog even in de zon, want die kwam voor onze laatste dag stralend te voorschijn. Pakken, rommelen, buren dag zeggen, en nog iemand vinden aan wie we onze gelezen boeken en tijdschriften konden geven. Veels te leuk om die persoonlijk aan iemand te geven dan zomaar ergens bij zo’n bookexchange te dumpen, had ik bedacht. En zo geschiedde…Tijdens de lunch gingen we naast twee Nederlandse vrouwen zitten en dat was een schot in de roos. Een stel  uit Amsterdam, onze leeftijd, houden van tijdschriften, houden van dezelfde boeken en we hebben heerlijk ervaringen uitgedeeld en uitgebreid gekletst. Ik kreeg meteen nog een tip voor een boek mee en zowaar, wat lag daar in de boekhandel op Denpasar? Dat boek lees ik dus nu. Leuk, dit soort ontmoetingen, het gevoel van ‘dit klopt’.  Ik hoor inmiddels opvallend veel Nederlands om heen praten en dat is altijd weer even wennen. Dan wil ik best even tijdelijk niet uit Nederland komen….Ah, daar is James (die trouwens spontaan weer verkouden is, zou hij toch écht allergisch voor Nederland zijn?), we gaan eens even de immigratie mannen opzoeken. Terima Kasih Bali, dank je wel Bali, voor een super vakantie.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares