De illusie van topsport

Al enige tijd zie ik weer berichten langskomen in de media over dopinggebruik onder topsporters. Ik merk aan mezelf dat ik de kopstukken lees, zonder verder enige vorm van verbazing. Ben ik het normaal gaan vinden? Dat zou je bijna denken. Ik lees het en vraag me af hoeveel dopingzaken er nog gaan komen, voordat we verantwoordelijkheid gaan nemen voor wat er gaande is binnen de wereld van topsporters. Nee, niet iedereen gebruikt doping, maar volgens mij wordt er veel meer gespoten en geslikt dan wat momenteel de kranten haalt. De bekende doofpot. Vanmorgen tijdens een presentatie vertelde iemand dat veel wielrenners bloedtransfusies nemen om meer energie te krijgen. Een veel gebruikt middel omdat het niet op de verboden lijst voorkomt. Het is een ultieme poging om aan de verwachtingen te voldoen die ze aan zichzelf opleggen. Of eigenlijk hun lichaam. En dit zijn de mensen waar tegenop wordt gekeken. Dit zijn onze zogenaamde ‘sporthelden’, waar de jongere generaties op willen lijken. Maar waar kijken we eigenlijk tegenop? Een illusie van erkenning en waardering, van in the spotlights staan, omdat je de snelste bent. Maar ten koste van wat? We bejubelen mensen en hun sport prestaties die volledig gebaseerd zijn op een leugen. Dat niet alleen. We bejubelen mensen die hun lichaam veronachtzamen. Onze zogenaamde sporthelden hebben een dusdanige minachting voor hun lichaam, en een dusdanige behoefte aan erkenning, dat ze zonder omkijken ver over hun eigen grenzen gaan. De grenzen van hun lichaam. Ons lichaam dat ons trouwste maatje is. Ons lichaam dat altijd met ons is, waar we ook naartoe gaan. Ons lichaam dat ervoor zorgt dat we ademhalen. Ons lichaam dat alle wijsheid van de wereld in zich draagt. Als we bloed transfusies en doping nodig hebben om aan de eisen van een zwem- of wielrenwedstrijd te kunnen voldoen, is dat niet een signaal dat er iets niet klopt? De behoefte aan erkenning en waardering wint het van de gezondheid en harmonie van ons eigen lichaam. We reflecteren daarmee aan onze volgende generaties dat het ok is om doping of andermans bloed te gebruiken om iets te bereiken in het leven. Het bereiken van een illusie. Ik vraag me af hoeveel doping en bloedtransfusies er nog nodig zijn om ons uit onze comfort en afleiding te halen die topsport heet. We leven in een wereld waarin jezelf afzien, afmatten, fysiek over je grenzen heengaan en het negeren van je lichaam een gouden medaille verdient. Als we dan toch gouden medailles uitreiken, zou dat niet aan mensen mogen zijn die met en vanuit volledige respect en liefde voor hun lichaam in het leven staan?

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares