De eerlijke vraag

Stellen we onszelf wel de eerlijke vraag. Dat is een vraag die ik me de laatste tijd steeds vaker afvraag. Gaan we echt naar de kern der zaken? Neem het artikel van de promovenda, die in haar onderzoek aangeeft dat alcohol pubers niet schaadt. Nu is deze titel al genoeg reden om aan de bel te trekken (in mijn geval achter mijn laptop te kruipen), maar de wezenlijke kern van de kwestie wordt niet besproken. Dat alcohol pubers (ons allemaal) schaadt, is niet de vraag waar we het met elkaar over mogen hebben. Het antwoord weten we namelijk allemaal, ook al ontkennen we dit nog regelmatig. Maar zou de vraag niet mogen zijn: waarom drinken pubers in de leeftijd van 11 tot 19 jaar uberhaupt alcohol? Waarom hebben ze alcohol nodig? Zo ook met de zwarte pieten kwestie. Gaat het werkelijk over de kleur in het gezicht van de Piet? Nee, uiteindelijk niet. En de onrust die gaande is in Amerika, tussen blanke politieagenten en zwarte burgers. Gaan beide situaties werkelijk over de kleur die iemand heeft? We gaan in discussie, we gaan demonstreren, we gaan vechten, we verkondigen onze mening, maar niemand staat even stil en voelt. Het lijkt wel alsof niemand de tijd neemt om even te stoppen en zichzelf de vraag stelt: wat is er werkelijk aan de hand? Gaat het hier om de kleur die iemand heeft, of gaat het hier over acceptatie en gelijkheid? Acceptatie dat er geen enkel verschil is tussen de blanke politieagent en de zwarte puber. Wat er gaande is in Amerika, is al heel lang gaande. Generaties lang. En er is nog niets veranderd. Waarom niet? Interessante vraag. We blijven aan de oppervlakte hangen, wijzen met onze vingers naar buiten en ontwijken de waarheid. We blijven in rondjes draaien, op zoek naar oplossingen en antwoorden. Maar willen we werkelijk verandering, dan is het zoeken naar een oplossing niet de manier. Er zijn legio voorbeelden dat dit niet werkt. Neem het aantal oorlogen. Er is sinds de tweede wereldoorlog in wezen niets veranderd. We hebben er niets van geleerd, als je je bedenkt hoeveel oorlogen er na deze oorlog zijn geweest. Waarom is dat? Ik herken het in mijn eigen leven ook. Mijn eigen dingen waar ik tegenaan loop. De situaties waar ik voor de oppervlakte kies, en niet voor de waarheid ga. Het is dat stukje arrogantie in mij, dat denkt dat ik er nog wel mee weg kom. Maar alles komt terug, uiteindelijk, en het herhaalt zich. En het is aan mij of ik ervoor kies om mezelf de eerlijke vraag te stellen: wat is hier aan de hand? Pas dan kunnen er dingen veranderen en kan ik een andere keuze maken.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares