De Kick (part II)

Ik kreeg een mooi mailtje naar aanleiding van mijn blogstukje van vrijdag. Ik heb haar gevraagd of ik hierover mocht schrijven en dit mocht. Zij kon zich herkennen in wat ik schreef omdat zij ook altijd een thrill seeker is geweest. Op zoek naar spannende dingen voor het krijgen van een kick. Zij weet nu, in al haar eerlijkheid, dat het allemaal vulling was voor haar eigen leegte. Door het doen van extreme dingen, denk je dat je voelt. Waarom heb ik ooit aan bungy jumpgen gedaan, zo schreef ze. Om een kick te krijgen, om iets te vullen, en ook om te voelen, want als je numb (verdoofd, gevoelloos) bent, dan ga je misschien wel extreme dingen doen, zodat je iets gaat voelen. Ik bedacht mij dit weekend dat ik ooit ook iets extreems gedaan heb op sportief gebied. Jaja, je zou het niet zeggen als je me kent, maar ik heb ooit op gympies de Mount Everest gewandeld (meestal wordt er ‘beklommen’ gezegd maar ik ga het niet mooier maken dan het is…). De reden voor dit onnozele plan? Een vakantieliefde…..Dit was in de fase dat ik net zo vaak van vriendje wisselde als van bh en dit vriendje, afkomstig uit Zuid Afrika, had één grote droom (kick) en dit was om de Mount Everest te ‘beklimmen’. We hadden elkaar net ontmoet in het noorden van India en na een paar dagen zou hij met de bus richting Nepal reizen. Tja, wat doe je dan, als je overloopt van naïviteit, vlinders in je buik hebt en geen (reis)plannen hebt. Dan ga je mee. Zo gezegd, zo gedaan. Terwijl vriendlief het fysiek ongelofelijk zwaar had, liep ik fluitend omhoog, tot aan base camp aan toe. Hij heeft het met moeite gehaald, afhaken was geen optie. Op deze hoogte vond ik het zeer onbehaaglijk want je merkt dat je echt minder zuurstof krijgt. Ik heb heel veel mensen gezien die er behoorlijk slecht aan toe waren. Sommige mensen komen nooit meer terug. Onze relatie heeft de tocht ook niet overleefd, op zich geen grote verrassing, en met name op de terugweg hadden we behoorlijke ruzie. Ik vond hem een ongelofelijke aansteller. Hierdoor ging ik nog sneller lopen, wat hem dan nog meer irriteerde. Heerlijk kinderachtig. Al met al een prachtige wandeling, maar ik zou het nu nooit meer doen. Wandelen wel, maar dit kan ook zonder een top te moeten bereiken en een uurtje of twee wandelen vind ik op zich al meer dan voldoende. Ik niet alleen, maar mijn lichaam ook. Toen ik thuiskwam had ik wel een goed verhaal trouwens tijdens feesten en partijen…

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares