De kunst van het niets doen

Vandaag bevond ik (en mijn cv) zich in een wonderlijke situatie. In het kader van een uitkering waar ik wellicht recht op heb voor een half jaar om voor mezelf te starten, was ik vandaag bij een speeddate sessie met uitzendbureaus. Ik voelde me daar niet helemaal op mijn plek, maar door wat UWV verplichtingen was het van belang dat ik hier was. Mét mijn cv. Deze heb ik in geen jaren gebruikt en ik had hem voorafgaand aan deze date met uitzendbureaus niet aan een grondige inspectie onderworpen. Bij de speeddate met Randstad was het geen liefde op het eerste gezicht. De twee dames namen mijn cv grondig door en hun oog viel op een zin uit mijn cv. Heel subtiel zei de ene vrouw dat ik een aantal dingen in mijn cv had staan die zij niet heel geschikt vond ‘voor als ik bij een bank of een andere multinational wil werken’. Zij vervolgde met ‘daar kunnen ze over struikelen’. Ik wist niet meteen over welke zin zij het had maar gelukkig las ze die zelf voor. Het betreft hier mijn ‘sabbatical jaar’ van 2005 waarin ik o.a. heb staan “….en waarin ik de kunst van het niets doen heb geleerd”. Ik voelde een interne lachbui opkomen en zei dat ik zoiezo niet bij een multionational wil werken, die ervaring heb ik al gehad en ik weet nu dat dit niets voor mij is. Al doende leer je, toch? “Het is trouwens best lastig, niets doen”, zei ik er nog achteraan. Want zo is het maar net. De kunst van het niets doen, ga dat daar maar eens doen. Het klinkt zo simpel maar het is een ongelofelijke uitdaging. In een wereld waar de focus volledig op doen ligt en niet op zijn, is er bijna geen ruimte meer om enkel en alleen te zijn. Met een grote glimlach fietste ik weg en voelde ik me trots op mijn eigen cv, die ik overigens ‘mijn levenspad’ noem. Mooi dat die zin blijf staan!

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares