De stille kanker

Vanmorgen tijdens mijn ochtenwandeling in het park loop ik naar een vrouw in zo’n geweldig oranje jack. Hi, zei ik, werk je ook in het park? We raken aan de praat en ik vraag haar of ze al lang in het park werkt als schoonmaakster. Nee, zegt ze, sinds kort. Ik werkte op de straat als veger, maar sinds ik last heb van mijn benen, werk ik hier. Ze vertelt me dat ze eierstokkanker heeft gehad. Haar moeder had het ook en is er vier jaar geleden aan overleden. Ik vraag haar hoe het nu met haar gaat, of ze helemaal genezen is en of ze nog ondersteuning heeft. Ja, ik ben genezen en nee, zegt ze, geen ondersteuning, ik ondersteun mezelf, dat moet wel. Moet dat, vraag ik, of is dat vanuit waardering voor jezelf? Terwijl ik naar haar verhaal luister, realiseer ik mij hoe weinig aandacht er is voor vrouwen met eierstokkanker. Althans, ik hoor er weinig over. Is alles eruit gehaald, vraag ik haar. Ja, zegt ze, alles is eruit, ook mijn baarmoeder. Ik had misschien best nog kinderen gewild, maar ja, dat gaat dan niet, zegt ze. Terwijl borstkanker vol de aandacht krijgt, lijkt het alsof eierstokkanker de stille kanker is. We dragen roze lintjes, er is een tijdschrift, bekende Nederlanders verbinden zich aan het goeie doel en de hele maand oktober staat in het teken van borstkanker. Maar hoe gaat het met al die vrouwen die eierstokkanker hebben of een andere vorm van kanker? Hoe heet je, vraag ik. Lia, zegt ze. Ze vertelt hoe leuk ze het werken hier vindt en dan komt Serge aanlopen, de beheerder van het park. Hi Serge, ik herken je bijna niet zonder muts op. Hij zegt dat hij naar de kapper is geweest, dus dat zou ook de reden kunnen zijn dat ik hem niet meteen herken. Ik vertel Lia over mijn praktijk en dat ik haar morgen mijn visitekaartje zal brengen. Ik wil je graag een sessie kado doen, ter ondersteuning van de pijn in je benen. Zoveel mensen, zoveel verhalen. Elk verhaal doet er toe en dat van Lia ook. Door haar verhaal realiseer ik mij des te meer dat vrouwen niet alleen met borstkanker te maken krijgen, maar ook met eierstokkanker. Deze voor mij stille kankers mogen veel meer belicht worden. Daar hoeft geen nieuwe kleur lintje voor te komen, want daar gaat het niet om. Maar hun verhalen mogen gedeeld worden, zodat wij hiervan kunnen leren. Leren van vrouw tot vrouw en hoe het komt dat steeds meer vrouwen met kanker te maken krijgen.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares